Таа престанала да се критикува. Таа сфатила дека тој глас не е нејзин.
Таа престанала да се натпреварува и да биде незадоволна со тоа каде е. Сфатила дека сегашниот момент има сѐ што ѝ треба да ја доведе во следниот момент. Тој не бил таму – тој бил токму тука.
Таа престанала да се гледа себе си повредена, како нешто што се избегнува, како да е нејзина грешка. Таа сфатила дека болката подеднакво ја обликува како радост, и дека неопходни ѝ се двете за да учи и да се развива.
Таа престанала да се суди. Таа сфатила дека да се суди подразбира присуството на исправно и погрешно – и дека постои разлика помеѓу користење информација за информирање и дека на некој друг би му посочиле дека згрешил.
Престанала да донсува заклучоци. Таа сфатила дека само треба да праша.
Таа престанала со жалење. Таа сфатила дека кога само би знаела подобро за да направи подобро.
Престанала да се лути. Таа сфатила дека гневот е само светилка која покажува од што најмногу се плаши и кога ќе се осветли местото кое треба да се види, повеќе не треба да се држи до тоа.
Таа престанала да биде тажна. Таа сфатила дека тагата се зголемува кога ќе ја предаде својата душа и дека носи избори кои не биле верни на себе.
Таа престанала да игра за малку. Таа сфатила дека ако другите не можат да ја поднесат нејзината светлина, тоа е затоа што тие се плашат од сопствената.
Престанала со криење и претварање. Сфати дека маските ја задушуваат и ја прават клаустрофобична.
Забелешка: Преземањето на оваа содржина е дозволено само ако го наведете изворот со задолжително линкување на нашиот домен и оригиналната статија!
Доколку сакате да прочитате повеќе содржини како оваа, препорачуваме да го посетите нашиот портал www.kukuriku.com.mk, а со лајк на нашата фан страна станувате дел нашето многубројно членство facebook.com/Kukuriku.mk/.
Продолжува на страна 6
