Болката не е слабост, туку природен дел од закрепнувањето. Нејзиното потиснување може привремено да донесе олеснување, но вистинското исцелување започнува кога ќе си дозволиме да го почувствуваме она што нè боли.
Емоционалната болка е дел од животот, исто како и физичката. Речиси секој ја почувствувал, но нејзината сила и траење зависат од личноста, животните околности и искуствата низ кои поминала.
Некои луѓе отворено ја покажуваат својата тага, додека други ја кријат. Начинот на кој се справуваме со болката често зависи од средината во која сме пораснале и од односот што нашето семејство го имало кон чувствата.
Ако сме растеле во опкружување во кое било безбедно да ги изразуваме емоциите, во кое не сме биле засрамувани или убедувани дека „не треба така да се чувствуваме“, полесно ќе останеме во допир со сопствените чувства и во зрелоста.
Кога некој нè слуша, ја признава нашата болка и ни помага да ја поднесеме, учиме дека непријатните чувства не се опасни и дека со текот на времето можат да се надминат. Луѓето што умеат да ја прифатат болката полесно ги преобразуваат тешките искуства во животни лекции, им даваат значење и созреваат преку нив.
Бегство од сопствените чувства
Луѓето кои уште во детството научиле дека покажувањето болка е опасно, срамно или непожелно, често развиваат навика да се одвојуваат од своите чувства.
Во зрелоста можат да бараат спас во фантазирањето, прекумерното размислување, алкохолот, лековите или постојаната работа. Некои непрекинато се занимаваат со различни активности само за да не останат сами со она што ги боли.
Но болните чувства не исчезнуваат само затоа што сме ги потиснале. Тие остануваат во нас и можат повторно да се појават во ситуација што наликува на искуството во кое некогаш сме биле повредени.
Понекогаш дури и на добронамерни луѓе и безопасни ситуации им припишуваме особини на оние што нè повредиле. Тоа е обид да се заштитиме и навреме да побегнеме. Сепак, тешко е да се побегне од нешто што останало неразрешено во нас.
Емоционалната болка е вистинска
Емоционалната болка не е измислена, ниту е знак на слабост. Таа е реално искуство што се одразува врз мозокот, нервниот систем и целото тело.
Одредени научни истражувања покажуваат дека физичката и емоционалната болка можат да активираат слични механизми во мозокот. Постојат и наоди според кои некои лекови против болка можат привремено да влијаат врз начинот на кој ја доживуваме емоционалната непријатност.
Тоа, сепак, не значи дека треба да земаме лекови за да ја „излечиме“ тагата по раскинувањето. Самостојното земање лекови за потиснување на емоционалната болка не е решение и може да биде штетно.
Постои ли лек за скршеното срце?
Болката има своја цел. Таа нè предупредува дека нешто важно се случило и нè поттикнува да размислиме што треба да разбереме, прифатиме или промениме.
Ако веднаш се обидеме да го замолчиме секое непријатно чувство, можеме да ја пропуштиме пораката што тоа ја носи. Со неа може да ја изгубиме и можноста да научиме нешто за себе, за сопствените граници и за изборите што ги правиме во љубовните односи.
На англиски постои изразот „Feel it to heal it“ — почувствувај го за да го излечиш. Во таа едноставна реченица се крие важна вистина: она што го чувствуваме треба најпрво да го признаеме за да можеме постепено да го надминеме.
Болката, физичка или емоционална, е порака. Таа ни покажува каде сме повредени, што ни недостига и што треба да промениме.
Ако по една нездрава врска не застанеме да размислиме што ни се случило, зошто сме останале во неа и што сме занемариле кај себе, постои опасност повторно да го направиме истиот избор.
Игнорирајќи ја болката, честопати се игнорираме себеси. А токму од нејзиното прифаќање можат да произлезат храброста, силата, самодовербата и способноста повторно да го отвориме срцето.
Скршеното срце не се лекува преку ноќ. Но со време, поддршка и искрено соочување со чувствата, болката може да се претвори во искуство од кое ќе излеземе посилни и посвесни за тоа што навистина заслужуваме.
