Тивки борци.
Еднаш веќе пишував. За страстните жени. Зборував дека таквите жени се како мостови. И дека ако бидеш мост секој ќе те гази. Сепак, овие жени, и да сакаа, не можат да направат емоциите да им бидат студени и неми, а сакаат кога откриваат нови начини и кога сведочат на транзицијата од обичниот живот во автентичен. Тие сакаат, кога сакаат. Тоа најдобро го прават.
Таа е секогаш насмеана. Нејзината насмевка не е како насмевката на вештачките жени од телевизија. Нападната насмевка и бесрамна. Овој е суптилен, но реален. И малата има иста насмевка.
Јас сум самохрана мајка. Но, јас го сакам мојот живот и не би го менувала за ниту еден друг.
Се разбира, дека ѝ верував. Таква жена никогаш не би користела лаги на таков свет начин.
Некои од нас се веќе мајки. Некои ќе станат мајки.
Некои од нив се самохрани и сѐ мораат сами, а други се во безбедни врски и ја имаат сета помош на овој свет.
Без разлика која животна приказна нѐ снајде не престануваме да веруваме во неа. Госпоѓата љубов. Впрочем, како што ние ја сакаме љубовта, така ќе го сакаме и нашето дете.
За љубовта каква што денес ја знам “виновна” е мајка ми. Таа секогаш ми зборуваше дека само слабаци поставуваат услови. И дека ние можеме да се бориме и без оружје во рацете. Ќе го учиме на тоа и своето дете.
Оние кои веруваат во љубовта нема да се откажат.
Слабите, нарцисите и слаткоречивите типови се мажи на кои ниту една самохрана мајка не би требала да троши драгоцено време.
Вие ги нарекувате самохрани мајки. Јас ги нарекувам тивки борци.
Зошто? Затоа што кога тие сакаат, сакаат!
Ингрид Дивковиќ
