Дора сѐ уште неутешно плачеше. Домагој со мирен тон ѝ објасни дека водата не е опасна и дека треба да се бања. Мисијата конечно успеала. По два часа убедување Домагој успеа Дора да ја смири со водата. Франка и јас се вративме дома, а Домагој не одведе до бањата. Дора седеше во када, се капеше и постојано се кикотеше. Таа го победи својот најголем страв. Еднаш многу се има уплашени од тесто. Правев фиде за супа. Еден дел ставив во тенџере, а остатокот им го дадова да се играат. Дора го зема во раце и веднаш поврати.
Повторно почна да вика. Не ми беше јасно зошто се исплаши. Подоцна сфатив дека тоа никогаш нема да го дознам. Тоа се тајни кои засекогаш ќе остане во домот. Дора првично беше силно поврзана за Домагој. Секогаш бараше негово друштво. Веројатно затоа што на почеток во домот беше опкружена со жени. И недостасува машка фигура. Не сум била љубоморна, но понекогаш и јас бев тажна. Дора е поразлично дете од Франка. Нашата постара ќерка секогаш знаеше да ми покаже дека ме сака, често ми покажуваше дека сум и посебна. Дора долго време беше ладна и резервирана.
“Мамо, каква ти беше бременоста?”
Мислев дека со неа никогаш нема да почувствувам таква поврзаност. Потоа еден ден ме прегрна, ме бакна и ми рече: “Мамо, те сакам”. Тогаш сфатив дека сè е во ред. Знаев дека работам добра работа. Јас сум добар родител. Дора ме сака, но поради траумите не знаеше да ги покаже своите чувства. Во домот имаше сè. Сепак и недостасуваше родителска љубов. Една млада волонтерка многу се врза за неа, често ја посетуваше, но ниту тоа не можеше да и го надокнади вистинското семејство. Дора сѐ уште во домот одеше на голем број испитувања и зимаше терапии, со кои продолжи откако се пресели во нашата куќа.
Се сеќавам на првата посета на неуропедијатар, кој ја познаваше Дора многу добро. Гледаше во нас изненадувачки. Кој сме сега па ние? Му објаснивме дека ние сме нејзините родители. Тој беше пресреќен. Неговото милениче конечно има семејство. Веднаш ни предложи хоспитализација. Се согласивме, но под услов Дора да спие дома. Секое утро ќе ја носиме во болница, но нема шанси некоја друга ноќ непотребно да преспие во некоја институција. Многу брзо забележав дека Дора на едното око послабо гледа. Зедов очен лекар. Тој ме праша зошто не дојдовме порано. Му објаснив дека детето живеело во дом и дека Дора е дете кое неодамна сме го посвоиле.
Тој одговори дека тоа не е негов проблем. Дора редовно оди на посебни вежби, а два пати неделно оди на логопед и дефектолог. Постојано е под медицински надзор. Сите ни велат дека многу напреднала и најверојатно ќе влезе во редовна наставна програма. Лекарите сѐ уште знаат да прашаат: “Мајка, каква беше бременоста?” Јас само ќе се насмеам. “А видете, комплицирана”, одговарам. Нашите девојки знаат дека ние не сме нивните биолошки родители, дека се родени од друга мајка. Еднаш ја слушнав Франка како во градинка на пријателите им објаснува дека има две мајки.
Никогаш не паднав во искушение нивните биолошки мајки да ги обвинувам за тоа што го направиле. Се обидувам да се ставам во нивна ситуација. Не можам да замислам како се чувствувале кога морале да се откажат од своите деца. Многу сум им благодарна што собрале храброст да ги потпишат документите за посвојување. Очигледно се свесни дека сами не биле во состојба да се грижат за своите деца, а својот гест нам ни овозможил да конечно станеме родители. Меѓутоа, ужасно ме лутат оние мајки кои своите деца не сакаат да ги дадат на посвојување. Ќе ги згрижат во дом, а потоа се однесуваат себично.
Продолжува на страна 7
