“Имаме девојче за вас”
Напишавме еден куп работи, но не ја спомнавме најважната работа: сакаме да посвоиме било какво дете, без ограничувања, не ни е битно дали е со потешкотии или е од ромско потекло. Откако го започнавме процесот, решивме да се запишеме во тримесечно училиште за посвоителите, каде што дознавме што можеме да очекуваваме за време и по завршувањето на постапката за посвојување. Во септември 2009 година станав нетрпелива. Решив да се јавувам интензивно до сите центри за социјална работа во Хрватска. Секој ден се јавував на дваесет, па до крајот на неделата и до сите осумдесет центри.
Моите повици на почетокот беа многу несигурни. “Добар ден. Јас сум Габриела потенцијален посвојувач. Ме интересира дали во вашата околија има дете со чисти документи?” Подоцна ја сменив тактиката: “Здраво, како сте? Денес е убав денот … Но, што има ново?” Одговорот секогаш беше негативен. Помина повеќе од една година. Ние сме верници, но не сме практични, не одиме во црква. Во почетокот на 2010 година, сосем случајно се запознав со една жена на која ѝ го кажав мојот проблем. Ми рече дека ќе моли за нас пред Свети Јосиф.
“Понекогаш се плашам да сум себична бидејќи ги земав со себе. Помислувам дека би биле посреќни ако завршиле во побогати семејства. Ние сме релативно скромни, живееме во куќа која сме ја купиле на кредит.”
“ОК, ако таа мисли дека тоа може да помогне…”, во тој миг ми помина низ главата. Беше петок, средина на март, неколку дена пред празникот на Свети Јосиф. Повторно ја кренав телефонската слушалка и свртев еден број на центар во источна Хрватска. Конечно ги чув зборовите кои долго ги чекав. “Имаме едно двомесечно бебе за вас.” Бев многу среќна што не го слушнав продолжението. Со гестови му објаснував на својот маж кој штотуку ја излагаше од куќата. “Чекај! Не оди никаде!” Му мавтав на својот сопруг, за да го сопрам. Жената од другата страна на слушалката залудно се обидуваше да објасни како детето има некои проблеми.
Сакавме повеќе деца
Воопшто не ја слушав. Во меѓувреме, сфативме дека не знаеме дали е машко или женски и дека немаме опрема за бебе. Очекувавме постаро дете, ученик. Собата ја подготвувавме за дете од предучилишна возраст. Немаме количка, креветче, ниту парче облека. Домагој во возење кон Славонија беше вон себе, а јас се обидував да останам смирена. Влеговме во Домот. Бевме пречекани од истиот социјален работник кој по телефон ми зборуваше дека детето има некои проблеми. Повторно почна да ми објаснува дека раѓањето било многу комплицирано.
И понатаму не ја слушав, туку се загледав во убавото двомесечно бебе со густа црна коса. Имаше голема уста, беше премногу убава. Подоцна дознав дека во домот ја викале Малечката Чо, малата Чобанковиќ. Велат дека поради образите и полните усни потсетувала на поранешниот министер за земјоделство. На девојчето и го променивме името. Ја нарековме Франка, а на крштевањето го додадовме името Јосиф. Франка на крајот испадна весела и многу емотивна девојка, која благодарејќи на одличната екипа од Центарот за социјални работи брзо најде семејство.
Продолжува на страна 4
