Мајчинството мора да се заработи
Пред очи ми беше мало и тивко девојче. Јас засакав веднаш, но морам да признаам дека сѐ уште не знаев дека ќе ја посвојам. Морав да бидам сигурна дека сум подготвена да се грижам за дете со посебни потреби. Размислував за Френка. Знаев дека оваа одлука би можела да ѝ го промени животот. До тогаш беше сама, а наскоро во нејзината соба би се вселила сестра која ќе бара многу поголемо внимание. Се сеќавам на последната посета на домот. Сакав да ја видам уште еднаш. Тогаш ќе можам да донесам одлука, си помислив. Тој ден Дора имаше настинка. Лежеше во кревет.
Не виде низ прозорецот. Се исправи и ја префрли едната нога преку друга. Фраерка, се правеше дака е здрава. Во тој момент сфатив дека имаме уште една ќерка. Дури и тетките во домот постојано ми наметнуваа Дора да не вика мама и тато. Тоа не ми се допаѓа, тоа ми звучеше ужасно неприродно. Мислам дека таа треба да одлучи кога така ќе не нарече. Родител не се станува кога на детето ќе му наредиш да те вика мамо и тато, таа титула треба да се заработи. Дора кај нас, во нашата куќа во Долно Псарјево, се пресели еден месец подоцна.
Дојде со голема траума. Со денови ништо не зборуваше. Само седеше во нејзиниот кревет и се нишаше напред-назад. Имаше некои тикови. Сега знам дека тоа беа последици од престојот во домот. Сепак, две години растела без родителска љубов. Немала никој да ја прегрне и да ја бакне. Никој не ја кревал од креветчето кога би се расплакала. Никој не тешил. Живееше со многу деца, но често била сама. Дора се плашеше од вода. Ужасно се плаши секој пат кога ќе испуштиме вода во тоалетот.
Паничен страв од вода
Секој пат врескаше кога ќе ме видеше да ја мијам косата. Нејзините капења беа исклучително трауматични искуства. Се сеќавам на една вечер кога бев со Франка на концерт. Домагој остана со Дора дома. Пуштиле гласна музика и скокаа низ целата куќа. Со игра дојдоа до тоалетт. Домагој смислил фантастичен план. Одеднаш ја пуштил водата. Дора почнала да плаче хистерично. Не ѝ пречеше Sepultura на милион децибели, но страшно реагира на неколку капки вода. Домагој не се предаде. Ја зема за рацете и почнал да и ги приближува до млазот вода.
“Дора дојде дома со голема траума. Со денови ништо не зборуваше. Само седеше во нејзиниот кревет и се нишаше напред-назад, но имаше некои тикови.”
Продолжува на страна 6
