Ново толкување на фрагменти од изгубено писмо од папата Александар II открива дека зад поддршката за Вилијам Освојувачот можеби стоела и жестока борба за власт во Рим
Норманското освојување на Англија во 1066 година можеби не било само резултат на борбата за англиската круна. Новото истражување на фрагменти од одамна изгубено писмо на папата Александар II сугерира дека важна улога можела да има и политичката и религиозната борба за превласт во Рим.
Традиционално, настаните од 1066 година се објаснуваат преку смртта на англискиот крал Едвард Исповедник и спорот меѓу претендентите за престолот. Вилијам, војводата од Нормандија, ја искористил ситуацијата, ја нападнал Англија и ја поразил војската на Харолд Годвинсон во Битката кај Хејстингс.
Но, новото толкување на историски документ зачуван во ватиканските архиви отвора можност приказната да била многу посложена.
Изгубено писмо пронајдено во ватиканските архиви
Писмото на папата Александар II одамна се сметало за изгубено. Сепак, негови фрагменти биле зачувани како преписи во средновековна збирка на канонски закони во Ватикан.
Истражувачите повторно ги анализирале овие досега занемарени делови и сметаат дека јазикот употребен од папата може да се поврзе со политичкиот и религиозниот конфликт што во тоа време го потресувал западниот христијански свет.
Во писмото Александар II наведува дека Англија била под заштита на Свети Петар сè додека луѓето, како што пишува, „инспирирани од гордоста на нивниот татко Сатана“, не го напуштиле „патот на вистината“.
Токму овие необични формулации, кои историчарите долго време ги сметале за нејасни, сега добиваат поинакво значење.
Во Рим имало двајца папи
Во 1061 година, во Рим биле избрани двајца сопернички папи – Александар II и Кадалус од Парма, кој го презел името Хонориј II.
Следувал повеќегодишен конфликт околу тоа кој има легитимно право да ја претставува папската власт. Хонориј имал силна поддршка од Светото Римско Царство, но и од делови од северна Европа.
Според истражувачите, токму овој конфликт може да помогне во објаснувањето на некои од необичните формулации во писмото на Александар II.
Ако дел од англиското политичко раководство во тој период било поврзано со спротивставената папска фракција, тогаш поддршката на Александар II за Вилијам Освојувачот можеби имала и политичка димензија.
Дали Вилијам добил папски легитимитет за инвазијата?
Оваа теорија може да даде ново објаснување и за една од најзначајните одлуки на папата – поддршката за соборување на веќе крунисаниот англиски крал.
Според професорот Том Лиценс од Универзитетот во Источна Англија, настаните од 1066 година можеби не биле решени само на бојното поле.
Ако Харолд Годвинсон навистина бил поврзан со противниците на Александар II, тогаш неговата позиција можела да се гледа не само како политичка закана, туку и како дел од поширокиот конфликт за иднината на папството.
Во таков контекст, инвазијата на Вилијам можела да добие дополнителен легитимитет – не само како борба за англискиот престол, туку и како борба против политичките и религиозните противници на папата.
1066 година можеби била решавана и во Рим
Откритието не ја поништува традиционалната приказна за норманското освојување, но нуди нова перспектива за причините што довеле до него.
Борбата меѓу Вилијам и Харолд за англиската круна можеби била само еден дел од многу поширока европска политичка игра во која биле вклучени кралеви, благородници, папи и Светото Римско Царство.
Токму затоа, историчарите сметаат дека фрагментите од изгубеното папско писмо се особено значајни. Тие укажуваат дека зад настаните од 1066 година можеби стоеле не само амбициите на претендентите за англискиот престол, туку и борбата за влијание и власт во самата Црква.
Речиси илјада години подоцна, едно фрагментарно папско писмо повторно ја отвора истата историска приказна – но овојпат со Рим, а не само со Англија, во нејзиниот центар.
