Дали понекогаш се фаќате себеси како викате во обид да воспоставите ред во домот?
Детето не ве послушало, премногу е гласно, се препира или целосно ги игнорира вашите барања — а вашиот тон станува сè повисок.
Викањето можеби моментално го привлекува вниманието на детето, но ретко го решава проблемот. Почесто создава напнатост, страв и дополнителен отпор.
Зошто родителите го повишуваат тонот?
Пред да реагирате, обидете се да препознаете што го предизвикува вашето незадоволство. Причината не мора секогаш да биде однесувањето на детето.
Заморот, недостигот од време и големиот број секојдневни обврски можат значително да влијаат врз трпението. Родителите често им даваат инструкции на децата додека готват, чистат или размислуваат за уште десетина задачи што мора да ги завршат.
Во такви моменти недостига вистинска комуникација. Детето можеби не го игнорира родителот намерно — можно е едноставно да не ја разбрало пораката или да не почувствувало дека му се обраќате директно.
Приближете се наместо да викате
Еден од наједноставните начини да го избегнете повишувањето на тонот е физички да му се приближите на детето.
Наместо да викате од другата соба, дојдете до него, воспоставете контакт со очите и смирено кажете што очекувате. Доколку детето го прифаќа допирот, можете нежно да го допрете по рамото за да го привлечете неговото внимание.
Пораката нека биде кратка, јасна и конкретна.
Наместо: „Колку пати треба да ти кажам да средиш?!“, обидете се со: „Те молам, сега собери ги играчките и стави ги во кутијата.“
Останете блиску и во тешките моменти
Кога детето плаче или вреска, приближете му се и почекајте да се смири пред да разговарате.
Кога ги игнорира вашите барања, повторете ги мирно и јасно, лице в лице.
Кога меѓу децата ќе започне расправија, не обидувајте се да ја надвикате. Приближете се, раздвојте ги ако е потребно и разговарајте со смирен тон.
Смирениот тон не значи попустливост
Да не викате не значи дека треба да се откажете од правилата. Децата имаат потреба од јасни граници, доследност и однапред познати последици.
Авторитетот не се гради со гласност, туку со смиреност и доследност. Кога родителот зборува јасно, ги почитува сопствените правила и реагира предвидливо, детето полесно разбира што се очекува од него.
Промената нема да се случи преку ноќ. Сепак, секој разговор во кој ќе успеете да останете смирени е чекор кон подобра комуникација и посигурна семејна средина.
