Таткото долго време размислува …
– Успеавте?
– Да.
– А сега, со бавни чекори појдете кон хартијата, застанете на неа, влезете во телото на синот, и станете тој.
Очигледно сомнително, таткото го прави тоа. Ги затвора очите и долго молчи …
– А сега, кажете што чувствувате?
– Страшна осаменост. Солзи во грлото. Потреба да заплачам.
– Зошто?
– Од лутина … Сите шутираат, префрлуваат … Ова не е добро, ова не чини … Не сакам ниту да живеам. Како да сум за сите, страшило.
– За кого – за сите?
– Па за секој.
– За кого?
– Па … за таткото.
Забелешка: Преземањето на оваа содржина е дозволено само ако го наведете изворот со задолжително линкување на нашиот домен и оригиналната статија!
Доколку сакате да прочитате повеќе содржини како оваа, препорачуваме да го посетите нашиот портал www.kukuriku.com.mk, а со лајк на нашата фан страна станувате дел нашето многубројно членство facebook.com/Kukuriku.mk/.
Продолжува на страна 5
