– Што би сакале од него?
– Барем еднаш да ме пофали. Да ме праша како сум. Да не вика постојано. Да … и јас сум сепак маж, да се гордее со мене …
– Вдишете, и на издишување слезете од листот.
Таткото молчејки пристапи кон својот стол, и седна. Тишина. Мајката ги брише солзите.
“Сфатив сè”, одненадеш тивко, речиси со шепот проговори таткото. – Сфатив сè … исто така се чувствував кога бев мал. А од татко ми само префрлувања. Сега го правам истото. Сфатив сè … Ви благодарам.
Неговите очи, како и очите на неговата жена – зелени. Јасни. Добри. Сентиментални …
И сето ова во траење од 18 минути. За прв пат во мојот живот …”
Забелешка: Преземањето на оваа содржина е дозволено само ако го наведете изворот со задолжително линкување на нашиот домен и оригиналната статија!
Доколку сакате да прочитате повеќе содржини како оваа, препорачуваме да го посетите нашиот портал www.kukuriku.com.mk, а со лајк на нашата фан страна станувате дел нашето многубројно членство facebook.com/Kukuriku.mk/.
