Марио К. живее во хармоничен брак веќе 11 години, но сѐ уште има кошмари заради ужасите кои ги проживеал во домовите.
– Чувството на традиционалните вредности ми ги всади мојата прва згрижувачка – ја нарекував едноставно баба – благодарение на која ја добив сета добрина и доблестите во себе – се сеќава 34-годишниот Марио К, сега главата по сѐ просечното четиричлено загребачко семејство.
Сопругата и тој заработуваат за леб за себе и за своите две мали деца, живеат во нејзината семејна куќа во западниот дел на градот, подеднакво се омилени меѓу староседелците во слични куќи и новодојдените сопственици на вили од која има прекрасен поглед на метрополата. Оние на кои им раскажал само дел од нивните мрачни тајни се шокирани и во неверување се чудат како некој со животното искуство кое е премногу и за најгроморозно сценарио така – нормален. Сето тоа, најверојатно, би останало во неговата последна фиока на спомени, во еден момент на површина излегога сите демони од минатото.
– Јас работам како професионален возач на камион, а на 6 октомври ми се случи сообраќајна несреќа на обиколницата во близина на Бјеловар. Удрив велосипедист, кој почина во болницата и тоа е сѐ што знам, затоа што до денес на моите прашања никој од надлежните не одговори, а мене од тој настан во главата ми остана целосно затемнување. Сè уште не е поднесено никакво обвинение, но кога слушнав дека убив врсник ми се слоши и се пријавив на лекување. Иако сите ме тешеја, почнувајќи од сопругата, сфатив дека може само да ми помогне професионална помош – вели Марио.
– Само десет дена по несреќата, се пријавив на Јанкомир, затоа што постојано ми се вртеа деталите на тој судбоносен ден: мојата вообичаена пауза за топло какао, листање весници и поглед во убаво сончево утро на бензинска пумпа Lepirac, продолжување со возењето на празниот пат при јасна видливост, трепкачот кога го уклучив за да го заобиколам велосипедистот и тапиот удар. Закочив и погледнав во ретровизорот, свиткан, па веднаш сфатив дека нешто закачив. Отпрвин мислев дека тоа е птица или некое друго животно, затоа што по патот имаше шума, но кога дојдов зад камионот, имав што да видам: на патот лежеше човек – додава Марио.
Продолжува на страна 3
