5. Бурк и Харе
До 1830-тите, единствените легално достапни тела за проучување на анатомијата биле оние на погубените убијци. Погубените убијци се релативна реткост, па многу анатомисти купувале тела од разбојници на гробови – или самите ги ограбувале.
„Киднапирање тела како „професионално“ занимање навистина не почнало да се оформува сè до крајот на 18 век“, пишува Suzie Lennox, авторка на Bodysnatchers. „Дотогаш студентите и анатомите сами ги ограбувале гробиштата.
Сопственикот на пансионот во Edinburgh, William Hare и неговиот пријател William Burke нашле начин како да доставуваат свежи трупови на масите за анатомија во Edinburgh без да го украдат телото.
Од 1827 до 1828 година, двајца мажи задавиле повеќе од десетина борци и ги продале нивните тела на анатомистот Robert Knox, според книгата на Mary Roach “Stiff: The Curious Lives of Human Cadaver.“
Knox очигледно не забележал (или не се грижел ) дека телата што неговите најнови добавувачи му ги донеле се сомнително свежи, напишала Roach.
Burke подоцна бил обесен за неговите злосторства, а случајот ја поттикнала британската влада да ги олесни ограничувањата за дисекција.
„Скандалот довел до Законот за анатомија од 1832 година со кој е овозможено поголем број на трупови да бидат легално достапните на училиштата“, изјавил Malcolm McCallum, куратор на музејот за анатомија во Edinburgh во интервју за „All About History“.
„Доколку сте умреле во азил или болница, а не сте имале роднини или средства да ги покриете трошоците за погреб, вашето тело би одело во училиштата за сецирање. Што е најважно, институциите што ги донирале телата биле поврзани со наставните болници.“
Продолжува на страна 5
