На социјалните мрежи луѓето пласираат приказни за нивните успешни кариери, патувања, изглед, „врвни“ занимации, а споредбата со тоа може да ја разниша самопочитта.
Не е здраво малку да ги цениме сопствените напори, мислења и идеи.
Какво мислење имаме за себе?
Дали ни е грижа што мислат другите за нас?
Дали се цениме себеси?
На пример, ние како млади сакаме да бидеме успешни студенти и добри пријатели, да бидеме популарни, а можеби и не сакаме премногу да се оптоваруваме со околината и сакаме да живееме во „нашиот свет“ некое време.
Со текот на годините доаѓаат поголеми амбиции, образование и успех во бизнисот, љубовта, семејството, патувањата, заработката, забавата, влијанието врз општеството, се што ќе ви падне на памет како добра идеја. Потоа, кога ќе замислиме нешто значајно, треба да дадеме се од себе за да го оствариме тоа. Ако успееме во тоа, ќе имаме повеќе почит кон себе. Ако не сме успешни, може да бидеме обесхрабрени, но уште поважно, може да се обидеме да направиме нешто поинаку или да си поставиме нови цели.
Споредба со другите
Самопочитта е да се цениме себеси. Здраво е ако мислиме добро за себе и гледаме дека заслужуваме почит од другите, а нездраво е кога малку ги цениме сопствените напори, мислења и идеи. Често се откажува од нешто, мислејќи дека не сте вредни, а дури и да не сте се обиделе.
Градењето самодоверба се одвива уште од рана возраст, кога почнуваме да се доживуваме себеси, иако не се сеќаваме на тоа. Кога сме млади, на нашата самодоверба влијаат многу работи: изглед, прифаќање во група врсници, успех во училиште или спорт, љубовно искуство или некој неуспех. Како што созреваме, некои од овие работи можеби сè уште се присутни, но се појавуваат нови: дали живееме добро, дали сме нашле добра работа или сме завршиле факултет, дали сме патувале или запознавле нови луѓе.
Во суштина, ние гледаме на нашата референтна група, односно на луѓето кои имаат директно влијание врз нас. Тоа се оние кои не опкружуваат, со кои поминуваме време, блиско и пошироко семејство, врсничка група, колеги на работа или спорт. Сакале или не, ние се споредуваме со нив.
Некои сакаат неговите пријатели да бидат успешни, поуспешни од него, што е охрабрувачки, а има и такви кои сакаат да бидат најдобри, бидејќи само така може да се одржи високата самодоверба.
Социо-политичките околности влијаат и на нашата самодоверба. Во рестриктивните општества не можеме да ги исполниме нашите амбиции. Понекогаш тоа бара неетички потези за кои, за среќа, повеќето луѓе не се подготвени. Затоа има преселби на некое друго место каде што може да се најде среќата. Граѓанскиот активизам создава чувство дека правиме нешто корисно. Ова дава можност за постигнување, под услов да не паднеме во стапица дека се ќе ни биде потамам доколку се променат општествените околности.
И виртуелната реалност влијае на нас. Не само младите, туку и постарите луѓе поминуваат се повеќе време на интернет, особено на социјалните мрежи. Сето ова е неисцрпен извор на информации, учење, контакти и забава од секаков вид, доколку го користиме наменски и контролирано.
Последиците можат да бидат, покрај наведените придобивки, свесно и несвесно споредување на нашиот живот со содржината што другите луѓе ја пласираат за себе, нивните успешни кариери, патувања, изглед, скапа гардероба, автомобили, куќи и „врвна“ забава.
Колку повеќе сме изложени на таа содржина, толку е поголема веројатноста да почнеме да им завидуваме на тие луѓе, што негативно влијае на нашата самодоверба, бидејќи повеќето од нас не водат таков живот. Порано убава содржина ни продаваа списанијата и телевизиите, а сега и интернетот. Виртуелната реалност е внимателно испланирана за да остави голем впечаток на една фотографија или кратко видео, како и секоја друга пропагандна програма. Сето тоа е добро осмислен бизнис на полето на забавата и самопромоцијата и мора да бидеме свесни за тоа, за да не влијаеме на нашата самодоверба.
Дали се трудиме доволно?
Сите овие фактори влијаат на нашата самодоверба, некои повеќе, а некои помалку. За среќа, можноста за контрола или самоконтрола е во наши раце. Со кого ќе се споредуваме или воопшто нема да се споредуваме, дали ќе станеме мизантропи или ќе мислиме дека судбината не ни оди во прилог, во голема мера зависи од нас самите. Треба да ги користиме Интернетот, социјалните мрежи и виртуелната реалност за наша благосостојба и забава, умерено како и се друго што го консумираме секој ден.
Самопочитта се гради со планирани активности во однос на желбите кои сме ги замислиле. Без труд нема да има резултати, успехот и неуспехот ќе се менуваат, а некои луѓе секогаш ќе делуваат поуспешно од нас, а некои не. На крајот од секој ден или недела, можеме да си поставиме едноставно прашање: Дали направивме доволно за да го постигнеме она што го сакаме? Ако сме, самодовербата ќе расте, и покрај повремените неуспеси.
