Се сретнав со Фернандез-Аријас минатата есен на затворен научен состанок во седиштето на Националното географско друштво во Вашингтон. За прв пат во историјата, група генетичари, биолози, конзерватори и етичари се собраа да разговараат за можноста за заживување. Дали е тоа остварливо? И дали воопшто треба да се направи тоа? Еден по еден, научниците постигнаа значителен напредок во третманот на матичните клетки, во обновувањето на античката ДНК и во реконструкцијата на изгубените геноми. Како што напредуваше состанокот, возбудата растеше кај научниците. На крајот, беше договорено дека преродбата сега е во областа на остварливото.
“Ова одеше многу подалеку и многу побрзо отколку што некој можеше да замисли”, рече Рос Мекфи, кустос за цицачи во американскиот музеј за природна историја во Њујорк. “Она за што треба добро да размислиме е зошто воопшто би направиле такво нешто, зошто би вратиле некаков вид во живот.”
Во “Паркот Јура” диносаурусите се оживеани за забава. И катастрофалните последици што следеа фрлија сенка на идејата за преродба, барем во умовите на обичните луѓе. Но, луѓето забораваат дека “Паркот Јура” е чиста фантазија. Во реалноста, единствените видови што би можеле да ги оживееме се оние кои изумреле во изминатите десетици илјади години и чии остатоци поседуваат недопрени клетки или барем доволно стара ДНК за да се реконструира геномот на суштеството. Поради природниот процес на распаѓање, нема надеж за целосно реконструирање на геномот на еден т-рекс, кој исчезна пред околу 65 милиони години. Сите видови што теоретски би можеле да ги оживееме исчезнаа во периодот кога човештвото брзаше да управува со светот. Особено во последно време, ние луѓето сме тие што ги истребувавме, или со лов, или со уништување на нивното природно живеалиште, или со ширење на болести. Можеби тоа е уште една причина да ги вратиме назад.
“Кога станува збор за видовите кои ги збришавме, мислам дека имаме обврска да се обидеме да ги вратиме”, рече Мајкл Арчер, палеонтолог од Универзитетот во Нов Јужен Велс, кој со години е голем поборник за реанимација. Има луѓе кои протестираат и велат дека со оживување на еден вид што повеќе не постои, се играме со Бог. “А зарем не сме се играле Бог кога ги истребивме?” Иронично забележува Арчер.
Други научници кои се залагаат за заживување тврдат дека ќе има конкретни придобивки од тоа. Биодиверзитетот е неисцрпен извор на природно откривање. Многу лекови, на пример, потекнуваат од природни соединенија кои се наоѓаат во диви растенија, кои исто така се подложни на истребување. Некои изумрени животни играа клучни улоги во нивните екосистеми, па нивното враќање би можело да биде од корист. На пример, во Сибир, мамути и други големи тревојади живееле пред 12 000 години. Во тоа време, во Сибир не доминирала тундрата покриена со мов, туку тревната степа. Сергеј Зимов, руски екологист и директор на Североисточната научна станица во Черски, Република Саха, веќе долго време тврди дека тоа не е случајно. Мамутите и многу други тревојади ја одржувале почвата лабава и ја оплодувале со измет, овозможувајќи на тој начин раст на тревата. Кога исчезнаа, мовта преовладувала и ја претвори тревната рамнина во помалку плодна тундра.
Во последниве години, Зимов се обидува да го врати времето со живеење на коњи, мошусен добиток и други големи цицачи во областа на Сибир, што тој го нарече Плеистоцен парк. И јас би сакал да видам овде мамути од руно слободно како шетаат. „Само моите внуци ќе можат да ги видат“, вели тој. “Глувците многу брзо се размножуваат. А мамутите многу бавно. Ќе мора да чекаме долго”.
Забелешка: Преземањето на оваа содржина е дозволено само ако го наведете изворот со задолжително линкување на нашиот домен и оригиналната статија!
Доколку сакате да прочитате повеќе содржини како оваа, препорачуваме да го посетите нашиот портал www.kukuriku.com.mk, а со лајк на нашата фан страна станувате дел нашето многубројно членство facebook.com/Kukuriku.mk/.
Продолжува на страна 3
