Разговор со синот
Неколку дена подоцна таа мораше да оди итно на лекар. Сосема дехидрираше, но наместо течноста да ја крене, таа беше во дилириум. Лекарот не се одделуваше од неа во тие ужасни шест часа. Некако успеав да ја одведам дома. Следното утро го носев кучето на прошетка и, чувствувајќи се како прељубник кој ја повикува љубовницата, се јавив на докторот на Рут.
“Не можам да ѝ дадам хемотерапија, премногу е болна. Не можам. Тоа би ја убило”, рече то.
“Знам”.
“Добро, му благодарам на Бога дека разбираш.”
Отидовме до него следниот ден. Таа беше премногу слаба за да излезе од инвалидската количка до масата за преглед. Докторот се дотркала до неа и рече дека е подобро да почекаат уште неколку дена со хемотерапијата. Би можело да се каже дека и тоа беше лага, но попрво би рекол дека тоа беше финта, индикација на можноста која не е возможна, дека ќе се појави надеж, можеби во форма на чудотворен лек кој ќе падне од небото ако работите се поклопат како што треба. Седев таму, како конспиратор во таа нова лага.
Овој пат, Рут не дозволи да биде измамена.
“Како ќе умрам? Дали тоа ќе боли? Ќе се сеќава ли на мене мојот син”, лесно качена во инвалидската количка, колку што можеше, редеше прашања кои никој не би требало да ги праша.
Таа сабота нашата куќа беше полна со пријатели. Рут го мина денот на каучот, а во вечерните часови на нашиот син му рече дека докторите не можеле да ја излечат, и дека ќе умре. Идека тој ќе биде во ред. И дека јас ќе бидам добро. Таа му кажа каде секогаш може да оди за да биде со неа и дека таа секогаш ќе биде со него, секогаш и секаде.
Продолжува на страна 5
