Фантомска болка
Во неделата заспала. Во неделата вечер ја држев во рацете и ѝ реков дека е во ред да отиде. Во понеделник почина во моите раце. Нејзините последни зборови беа: “Те сакам.”
Никаков дух не се издигна од нејзиното тело. Никакво етерично фосфоресцентно лице. Откако ја зедоа, се потпрев на мојата страна од креветот, веднаш до напуштениот простор кој таа го заземаше, мојата жена пред неколку часа и низ многу години. Ќебето се спушташе надолу кон подот, чаршавите беа малку изгужвани, како туку што да станала од креветот, како и секое утро.
Недели поминуваа. Потоа и месеци. Јас не се сеќавам на многу нешта.
Имаше денови кога бев целосно парализиран. И оние кога почувствував бизарна асоцијална еуфорија. Често размислував за тоа што ми рече пријателката која го изгубила својот сопруг од меланом, “Имам многу луѓе со кои можам да правам сешто, но немам никој со кого можам да не правам ништо.”
Излегува дека Холивуд испраќа сосема погрешна слика за загубата и тагата. Бранови и напади на тага не доаѓаат во предвидливи интервали и интензитети. Не се годишнините тоа што нè потсетуваат на она што сте го изгубиле, ниту спомените на некој друг, ниту одењето во ресторан кој сте го сакале. Ве погодува во продавницата, додека поминувате во близина на салати и се сеќавате дека вашата сопруга правела Цезар салатата со лепчиња премачкани со лук, бидејќи тоа беше единствената салата која сте се согласиле дека ќе ја јадете. Или кога ќе наидете на реприза на некоја серија која заедно сте ја гледале на некое лудо зимско попладне со години порано, попладневните часови кои сте ги поминувале заедно. Тоа не е цимолење, кршење раце, плачење од жал и тага. Тоа е повеќе како болка на фантомска нога. Чеша, прободува, иако ја нема, а сѐ што сакаш е никогаш да не ја напушти земјата.
