Во исто време, за одговор на ситуации кои ги чувствуваме како закани не се потребни никакви напори, ова е еволутивен одговор, автоматски. Но, тој, исто така, се населува и тоа многу ефикасно и кога не го контролираме со подеднакво живописно позитивно искуство. Тој почнува да доминира, да го “замаглува” умот, па дури и позитивните ситуации можеме да почнеме да ги доживуваме како негативни и стресот се претвора во физичка и ментална болест. Природата предвидела дека во таа, реактивна состојба остануваме многу кратко, колку што е потребно за да избегаме или колку што е потребно за борба и дека по негативното искуство моментално целосно го враќаме мирот и среќата, како и зебрите кои го преживеале нападот на лавовите по што продолжуваат мирно да пасат како ништо да не се случило. Овој мир е состојба во која би требало да трошиме повеќе од времето за да останеме во природна рамнотежа, здрави. Телото може да се обновува и да се исцели само кога мозокот е во респонсивна состојба. Исто така, според д-р Хансон, само во респонсивната состојба може ефикасно да се учи од грешките и да се спречат идните стресови на реактивната состојба. Подоцнежните нервози и повторното активирање на негативните искуства во мислите нема да нѐ направи попаметни, туку поглупави. Ова е, вели д-р Hasnon, измерен и докажан невролошки факт, но нашето образование сѐ уште е посилно од знаењето. Нè научија дека колку подолго ќе се жалиме на негативни искуства, толку повеќе ќе извлечеме корист од нив, но научниците велат дека тоа не може да биде далеку од вистината.
Ако се опуштиме, мозокот во голема мера самиот ги обработува негативните искуства и добива лекции од нив, па тоа ги зголемува шансите дека кога ситуацијата кои ги предизвикале повторно ќе се појават, речиси автоматски попаметно ќе реагираат ако премногу не мислиме за нив. Една од причините зошто тоа го правиме е, според д-р Хансон, длабоко вкоренето сентиментализирање на животот на ловците-собирачи, како што е прикажано во успешниот тренд на т.н. палео – диетите и палео-начинот на живот. Животот е многу полесeн денес , можеме да ја контролираме болката, да ја чуваме храната, имаме закони и хигиена. Но, од друга страна, постојано сме изложени на мал до умерен стрес кој долго и тивко го поткопува нашето ментално здравје. Ние сѐ уште не се навежбавме како да ги користиме предностите на нашиот поразвиен мозок, волјата, разумот, само-контролата, лесно и без голема потреба се препуштаме на неговите стари, “анимални ” сегменти кои ги нареуваме инстинктивни иако обично тоа не се. Со цел да се извлечеме од тоа, д-р Hasnon препорачува да ги игнорираме културните истражувања, нашиот и бездруго релативен впечаток за тоа што е нормално и навиките и да се обидме да се сетиме на колку што е можно наједноставната, но ефективна луда работа, дека сме физички безбедни, сити и сѐ уште живи. Ако барем 10 секунди успешно уживаме во знаењето дека нашите основни потреби – безбедност, задоволство и поврзаност – се решени, со текот на времето ние ќе ги развиеме невролошките супстрати и ќе создадеме чувство на задоволство, “во стомакот”, ќе бидеме навистина среќни што сме во ред, а ако продолжиме со оваа практика, со текот на времето ќе го развиеме капацитетот на внатрешното задоволство кои нема да ги нарушат ниту животните проблеми.
Продолжува на страна 5
