Женственоста се менува низ животот. Со годините таа добива нова длабочина: станува усогласеност меѓу она што го чувствуваме, она што го мислиме и начинот на кој живееме. Таа усогласеност може да се нарече зрелост.
За полесно да размислуваме за неа, можеме да погледнеме четири области од животот: физичката, која ги опфаќа телото и грижата за него; емоционалната, која се однесува на чувствата и односите; интелектуалната, која ги вклучува знаењето, навиките и ставовите; и духовната, поврзана со верата, вредностите и смислата што ја бараме во животот.
Секоја од нив придонесува за начинот на кој една жена ја доживува и ја изразува својата женственост.
1. Женственоста на физичко ниво
Физичкото ниво почнува од односот кон сопственото тело. Тоа подразбира грижа за здравјето, одмор, движење и внимание кон потребите што телото ни ги покажува.
Тука спаѓа и надворешниот изглед: облеката што ја избираме, начинот на кој се негуваме, косата, кожата и деталите со кои го изразуваме личниот стил. Женственоста, сепак, не зависи од одредено парче облека, фигура или обувки. Поважно е дали се чувствуваме удобно и свои во изборот што го правиме.
Начинот на кој се движиме, зборуваме и се однесуваме кон себе исто така е дел од нашето присуство. Грижата за телото не треба да биде список од недостатоци што мора да ги поправиме, туку израз на почит кон себе.
Физичкото ниво го опфаќа и просторот во кој живееме. Домот може да стане попријатен преку мали, секојдневни постапки: подготвен оброк, среден агол за одмор или време поминато со блиските. Создавањето таква атмосфера е заедничка грижа на луѓето што го делат домот, а не обврска што ѝ припаѓа само на жената.
2. Емоционалната страна на женственоста
Емоционалната зрелост почнува со прашањето: дали знаеме што чувствуваме и што ни е потребно? Кога подобро се разбираме себеси, полесно можеме јасно и смирено да разговараме со другите.
Односите бараат и внимание кон туѓите потреби. Тоа значи да слушаме, да покажуваме разбирање и да бидеме подготвени да дадеме поддршка. Воедно, значи да знаеме да поставиме граница, да побараме помош и да прифатиме грижа кога ни е понудена.
Во блиските односи неизбежно има грешки и разочарувања. Понекогаш е потребно да побараме прошка; понекогаш да простиме. А понекогаш, за да се заштитиме, треба да се оддалечиме. Зрелоста ни помага да препознаеме што е добро за нас и за односот.
Важен дел од оваа област е и начинот на кој ги изразуваме чувствата. Можеме да зборуваме искрено без да повредуваме намерно, да ги проживееме тешките емоции без да ги потиснуваме и да не очекуваме другите секогаш да погодат што ни се случува.
Односите со партнерот, децата, родителите, пријателите и поширокото семејство можат да бидат извор на блискост, но секој од нив има своја историја. Благодарноста е драгоцена таму каде што има за што да бидеме благодарни. Таа не треба да нè спречи искрено да ги признаеме повредите што сме ги доживеале.
На крајот, вреди да се запрашаме какво чувство оставаме кај луѓето по средбата со нас. Дали сме биле присутни и искрени? Дали сме слушале? Дали сме дозволиле и ние да бидеме слушнати?
Женственоста не мора да биде улога што ќе ја одиграме според туѓи очекувања. Таа може да биде личен пат кон подобро познавање на себе, поголема слобода во изборот и поискрени односи со другите.
Преработено според текст на Олга Ваљаева.
