Чанган, 600 000 луѓе во 600 година
Градот, сместен во северо-централна Кина, бил главен град за време на владеењето на повеќе од десет династии. Стана најголемиот град во светот за време на династијата Суи, кога Кина стана најмоќната земја во светот.
Градот наскоро се проширил на скоро 50 квадратни километри, а за 700 имаше милион жители.
Поетот Баи Џуџи напиша дека градот има „стотици, илјадници куќи – како голема шаховска табла … Како огромно поле на кое се засадени редови зелки“.
Градот имаше булевари со три ленти, пет пати поширок од Њујоршката Петта авенија.
Населението започна нагло да се намалува кон крајот на династијата Танг во 904 година. Тој сè уште постои и денес: тоа е Ксиан, град кој рапидно се развива.
Каифенг, еден милион жители во 1000 година
Сместен во близина на кинескиот Голем канал, Каифенг бил главен град на династијата Сонг.
Тој бил индустриски најразвиениот град во светот, со големи железарници, продавници, барови и театри.
Кога огревното дрво истече, Каифенг ги откри можностите за јаглен и изобилство ги искористи резервите.
Хангжу, еден милион жители во 1200 година
Градот на јужниот крај на кинескиот Голем канал беше главен трговски центар и главен град во втората половина на династијата Сонг.
Марко Поло, кој го посетил на крајот на 13 век, го нарекол „несомнено најубавиот и најлуксузниот град во светот“.
Хангжу го изгуби статусот главен град по заминувањето на династијата Сонг, а трговијата постепено се преместуваше во градовите поблизу до крајбрежјето.
Нанџинг, 500 000 жители во 1400 година
Нанџинг, во делтата на реката Јангце, беше главен град на династијата Минг.
Токму од тука, за време на владеењето на царот Јонгли, во 1405 година, започнаа првите експедиции во потрага по богатство. Тие биле најголемите флоти на дрвени бродови што некогаш достигнале до Африка, а според некои историски извори, до Америка.
Сепак, кратко потоа, политичките конфликти го принудија царот да го премести главниот град во Пекинг, а населението во Нанџинг се намали.
Продолжува на страна 7
