Мајка на американско девојче забележала дека нешто не е во ред со неа кога имала осум години. Ќе се закашлала, а малата ги покривала ушите со рацете и бегала. Колку повеќе растела, симптомите станувале поизразени. Во моменти на бес, таа ја удирала својата мајка, врескала, ја трескала главата до ѕидот … Се обидела да ги запре сите звуци што ги испуштала нејзината мајка.
По престанок на гневот, таа би се вратила во нормала, но потоа би имала напади на каење. Нивното секојдневие започнало да изгледа вака – секој е во своја соба, не се среќаваат често и комуницираат преку преписка на Интернет. Поради мизофонијата, таа морала да го напушти училиштето затоа што не можела да ги издржи звуците таму. Таа се школувала дома, многу ретко излегувала и спиела со слушалки. Не е познато како е денес.
Луѓето кои страдаат од мизофонија можат да изреагираат поради многу чест звук. На пример, тие можат да бидат ужасно иритирани од звукот на некој што џвака гума за џвакање или стапки, кашлање, пукање на прстите, гребење на ноктите на површина, звук на дишење, голтање, стискање, свиркање и така натаму. Звуците што повеќето луѓе не ги забележуваат, тие не можат да ги поднесат. Тоа е многу ретко ментално нарушување. Првите симптоми се појавуваат во детството, а со возраста се иритираат од сè повеќе звуци.
Експертите велат дека луѓето со ова нарушување најмногу се нервираат ако некои од овие звуци ги произведуваат најблиските – членовите на семејството или пријателите. Тогаш тие знаат да бидат најагресивни. Со полесно пореметување, симптомите се ублажуваат со лекови, но нема вистински лек. Во многу тешки случаи, луѓето знаат да се изолираат за да ги избегнат сите звуци што им пречат. Ова, пак, доведува до повлекување и депресија.
Тоа е ментално растројство на модерното време. Зборувавме со 42 лица со слични симптоми и тие ни открија дека избегнуваат какви било социјални активности, поминуваат време претежно со слушалки, а секојдневното обидување да не слушнат ништо околу нив е многу стресно. Тие знаат дека стануваат агресивни и дека тоа е неприфатливо однесување, но е посилно од нив – објасниле истражувачите од Амстердам. Тие утврдија дијагностички критериуми кои ќе ја класифицираат мизофонијата како ново психијатриско нарушување.
Сепак, некои истражувачи тврдат дека тоа всушност може да биде симптом на други основни психијатриски нарушувања, како што се опсесивно-компулсивно нарушување или генерализирано анксиозно растројство. Оние кои страдаат од мизофонија имаат поголема инциденца на депресија и анксиозност и се поврзани со OCD, што го отежнува утврдувањето дали нетолеранцијата кон одредени звуци е занемарен симптом на овие нарушувања или е дијагноза сама по себе.
Маргарет и Павел Јастребоф, истражувачи од Универзитетот Емори во САД, кои први го измислија поимот, тврдат дека овие услови се поврзани со намалена толеранција на звук. Тие велат дека некои луѓе може да доживеат мизофонија, но тоа не би влијаело на нив на клиничко ниво, додека други се склони кон посериозни реакции.
Во студија спроведена на скоро 500 студенти, скоро 20 проценти од учесниците пријавиле клинички значајни симптоми на мизофонија. Повторно било откриено дека симптомите често се совпаѓаат со анксиозноста, депресијата и OCD, пренесува „mentalfloss.com“.
