Појадокот е подготвен, децата се испратени на училиште, бебето е нахрането, а домот среден.
Сепак, жените што се грижат за домот и семејството неретко го слушаат прашањето: „Ама што правиш ти по цел ден?“
Еден замислен разговор меѓу сопруг и психолог ја покажува противречноста во реченицата: „Мојата жена не работи“.
— Со што се занимава вашата сопруга?
— Не работи. Домаќинка е.
— Кој го подготвува појадокот и ги подготвува децата за училиште?
— Жена ми.
— Кој се грижи за бебето, пазарува, готви, пере и го чисти домот?
— Таа.
— А што правите вие кога ќе се вратите од работа?
— Одморам. Уморен сум од работниот ден.
А кога завршува нејзиниот работен ден?
Грижата за семејството нема секогаш јасен почеток и крај. Таа продолжува со домашните задачи, вечерата, заспивањето на децата и ноќните будења. Покрај видливите обврски, тука се и планирањето, закажувањето прегледи, следењето на училишните потреби и постојаната грижа дали нешто е заборавено.
Тоа е труд што често се забележува дури кога нема кој да го направи.
Мајките што се посветени на домот заслужуваат признание. Истото важи и за оние што семејните обврски ги усогласуваат со платена работа, како и за татковците и другите членови на семејството што секојдневно ја преземаат грижата.
Ова не е натпревар кој е поуморен. Секојдневниот труд заслужува почит, а обврските — праведна поделба.
Благодарноста е важна, но уште повеќе значат конкретната помош, разбирањето и времето за одмор.
Затоа, наместо „Што правиш ти по цел ден?“, да прашаме:



















