Ристо Јачев | ЗАГУБЕНА ПАДИНА

192

ЗАГУБЕНА ПАДИНА

Така како дете

Мама ќе ми речеше:

– Ичку бе, ним пули н’т пл’анинта

дек шо пие вода месичинта

нојќај

легни си

ќе ти дојде ву сонут

к’ту шумска нивистулка

с’те деца т’ка прав’т

а сунув’т.

 

Така како што одев

Го загубив сонот

Без сон сум до денес.

Сега нема кој да ми рече:

– Ичку, ним пули н’т пл’анинта

Ним пули во месичинта,

Оти и они ослепеа

Со мајка си умреа.

 

Ете така, само јас како ѓавол

вртам. И како низ темна камара

и како во затворена матра

низ главата ја барам

невестулката

самовилата со плетената опашка

во мојата загубена падина.