Моменталните емоции ѝ даваат рамка на приказната
Психолозите тврдат дека нашата перцепција, генерално земено, не е објективна. Во превод, го гледаме она што сакаме да го видиме, а со тоа управуваат емоциите, кои имаат големо влијание на тоа како го доживуваме нашето минато и замислуваме иднината. Секој кој поминува низ депресивен период, на пример, по големото разочарување во љубовта или смртта на блискиот, често ќе го облагороди и разубави со минатото и ќе ја оцрни иднината.
– Така нашите животни приказни се подложени на постојана ревизија, на сличен начин на кој историчарите ја согледуваат историјата. Само што временски доволно ќе се оддалечиме, објективно можеме да го погледнеме животот – вели McAdams.
Животните приказни имаат структура на роман
Луѓето ја имаат способноста за епизодна меморија, според која можат да се сетат на сценариото од минатото со почеток, средина и крај. Благодарение на таа способност можеме да ја замислиме и иднината на таа приказна иако приказната уште не се случила. Тоа е епизодно сеќавање на природната форма на меморијата, бидејќи мозокот со неа дава структурата и полесно “ги реди” спомените, објаснува McAdams.
Затоа, својот живот го гледаме како хронолошки редослед на настаните кои се поделени во поглавја во однос на најважните настани и пресвртници – образование, миграција, работа, љубов, брак, деца и затоа животот навистина може да се прераскаже како роман.
Приказните на успешните секогаш го содржат мотивот на оправдување
McAdams и неговиот тим ги испитале животните приказни на волонтерите во нивните 30-ти и 40-ти години од животот. Од оние кои себе се процениле како грижни, продуктивни и посветени, па и подготвени да воведат позитивни промени во својот живот, сите нив ги поврзуав оправдување.
Продолжува на страна 3
