На 5 јануари 2018 година бевме задржани на одделот за интензивна нега и изолација. Меѓутоа, на 6 јануари 2018 година, бидејќи немаше место на одделот, во нашата соба беше примено деветмесечно момче, а ние двете бевме преместени на вториот кат. Поради високи трансаминази (700.800), на 9 јануари 2018 година, бевме префрлени во Институтот за мајки и деца, и, патем, тогаш дознавме дека момчето со кое бевме во контакт имал мали сипаници (морбили). Во тој момент мојот свет се урнал, знаев дека и таа ќе ги добие, но сепак, во длабочините на мојата душа, се надевав дека нема. На 12 јануари, 2018 година Наѓа доби температура, а јас веднаш знаев што е тоа. Се тресев, плачев, но се надевав дека тоа не е тоа.
Истиот ден, во вечерните часови, Наѓа потона во сон, од кој никогаш повеќе не се разбуди … Таа не јадше, не пиеше, не се будеше, не реагираше … Секој ден се влошувала состојбата, нејзината потреба за кислород се зголемувала, па од еден литар дојде до седум литри во рок од три дена. И се појавил осип и добивме потврда дека е заразена со мали сипаници.
На 22 јануари 2018 година на Наѓа ѝ се влошува состојбата, потешко дише, сатурацијата со кислород паѓа на 50, престанува да мокри, натекува, крвари од носот и устата и станува сина. Во вечерните часови е префрлена на интензивна нега и во 4 часот таа ноќ ја интубираат- поради наглото опаѓање на заситеноста, притисокот и отчукувањата на срцето. Таа е реанимирана и Наѓа останува жива. Сепак, борбата за нејзиниот живот траеше речиси три месеци.
Продолжува на страна 3
