МАЈКИ ЗАПОМНЕТЕ | Ова е поважно од сите петки

433

Моите деца не се одлични ученици. Тие немаат чувство дека е неопходно сето тоа што се очекува од нив, па приоритетите ги утврдуваат сами. За мене секое одење на отворени денови е мачно и кога по родителска ќе ми кажат да останам.

Отсекогаш сум им се восхитувала на вредните, посветени деца кои се одлични ученици, тренираат два спорта, свират некој инструмент и подеднакво се успешни во сè. Им завидував на родителите кои имаат такви деца, особено ним за вложениот напор и сила сето тоа да го организираат, поднесат и остварат.

Моето срце беше полно заради сликите на социјалните мрежи, каде што децата ги бакнуваат своите златни медали, а не знам ниту кои се, ниту чии се. Во мојот ум, тивко изговорав алал да им е, за секоја фотографија на книшка со сите петки, потајно горда на фактот дека такви деца постојат и растат тука меѓу нас. Вредно, упорно туркаат низ животот и ги прават своите родители горди.

Моите деца не се одлични ученици. Тие немаат чувство дека сето тоа што се очекува од нив е неопходно, па самите ги утврдуваат приоритетите. За мене секое одење на отворени денови е мачно и кога по родителска средба ќе ми кажат да останам. Притиснете ги малку, вели наставникот. Ги притискам и премногу, но ниту тоа како што изгледа не е доволно. Посилно да притискам, не умеам.
Што значи, воопшто, притискајте ги?

Се нервирав, ме болеше, затоа што сакав да им покажам колку успехот е нешто прекрасно, и колку човекот се чувствува гордо. Во еден момент сфатив дека сакам и очекувам од нив сопствен успех во училиште, и дека тоа е невозможно. Тие не се јас. Јас не знам како да им создадам чувство дека треба да учат во училиште уште четири часа.

Постојано се сами, додека сум на работа. За тоа време, многу малку учат. Ја завршуваат својата домашна задача, а потоа прават прилично неверојатни работи. Тоа се работи заради кои јас сум горда на нив. Тоа се нивните златни медали, со изгравирано мое име. Никогаш не се објавени на било која социјална мрежа.

Продолжува на страна 2