Што е заедничко за Махатма Ганди, Еленор Рузвелт и Адолф Хитлер? Па, сите тројца беа номинирани за Нобелова награда.
Адолф Хитлер заврши на списокот на номинирани во 1939 година, само три месеци пред Германија да ја нападне Полска и да ја започне Втората светска војна.
Номинацијата дојде од Ерик Готфрис Кристијан Бенд, социјалдемократ во шведскиот парламент. Таа номинација предизвика протести и гнев, а Бранд беше обвинет дека е фашист и на крајот му беше забрането да предава во неколку здруженија.
Во писмото до комитетот, Бренд го нарече Фирерот „од Бога даден мировен борец“ и „принц на мирот на планетата“. Тој ја нарече „Mein Kampf / Мојата Борба“ најдоброто и најпопуларното парче литература во светот и го изрази своето верување дека диктаторот „ќе ја смири Европа и веројатно целиот свет“.
Ако звучи како да се шегува, тоа е затоа што се шегуваше.
Бренд беше антифашист и неговото писмо требаше да биде иронично. Како што рече во интервју за шведскиот весник „Svenska Morgonposten“, станува збор за коментар за номинацијата на Невил Чембрлен, тогашниот премиер на Велика Британија, за кој смета дека не го заслужува, а исто така имал намера да ги испровоцира Хитлер и нацистите.
Подоцна, во 1939 година, кога започна војната, тој напиша дека писмото е саркастично со цел да го „закова Хитлер на ѕидот на срамот како непријател број еден за светскиот мирот“.
Иако немаше индикации дека Хитлер ќе ја освои наградата, тој ќе мораше да ја прекрши сопствената наредба да ја прифати. Лут од престижната награда доделена на неговиот критичар кралот фон Осецки во 1935 година, Хитлер им забрани на сите Германци да ја прифаќаат оваа награда во иднина.
Сепак, номинацијата беше откажана и во 1939 година никој не ја доби наградата за мир.
