Силување со родителска љубов

403

Впечтлив текст за тоа како ненамерно го расипуваме животот на своите деца доведувајќи ги до нервоза, до несамостојност и ниска самодоверба. “Децата се светиља. За децата сѐ најдобро. Тие бар нешто да проживеат. Цвеќе на животот. Радост во куќата. Не грижи се, сине – Тато за тебе сѐ ќе стори …”

Од постојаното слушање на овие зборови како песнички од некоја причина, смачено ми е. И како родител, и како поранешно дете, и како иден дедо. Зар не би било доволно само да ги сакаш твоите деца? Зар не е време да ги третираме малку повеќе човечки? Лично, не би го одбрал овој момент да се родам. Има премногу љубов. Штом сте го добиле датумот на раѓање, веднаш станувате кукла.

Мамо, тато, бебите, дедовците едвај дочекаа да ги започнат своите задоволувачки комплекси и нагони. Те ранат додека не пукнеш. Ти обезбедуваат бебе масер. Те облекуваат (сѐ општа радост) во фармерки и палта, иако сè уште не знаеш да седиш. А ако си девојче, тогаш уште во втората година ќе ти ги дупнат ушите за златни обетки, кои колку и да чинат, омилената тетка ги купила како подарок.

До третиот роденден, играчките веќе не ги собира детската соба, а до шестиот ниту во викендичката. Од ден на ден прво те возат, а потоа те шетаат по продавници за детска облека, по пат скршнувате до слаткарници и игротеки.

Особено надарените мајки и баби спијат со деца до нивната десетта година, сѐ додека не почне да наликува на педофилија. А да – речиси заборавив! Таблет! Детето под задолжително мора да има таблет. По можност да е iPhone. Од третата година. Затоа што Петре има, неговата мајка му го купила, а таа заработува помалку пари од нас. Дури и Тања од соседната група има, а таа живее со својата баба.

Пред училиште обично “периодот на кукли” завршува и започнува “поправање”. Тие прекрасни родители конечно откриле дека направиле нешто погрешно. Детето има вишок килограми и синдром на дефицит на внимание. Сега со истиот оној ентузијазам те носат кај диетолог, педагог, психонеуролог, невролог и психолог. Семејството бара некакво чудо што ќе произведе волшебно лекување, без да се промени нешто во пристапот на детето кон воспитанието. На тие во суштина езотерични движења, се трошат многу пари, нерви и време. Резултатот е нула запирка нешто.

Кога бесцелноста на потрошените сили станува очигледна, почнува фазата на клонирана страст. Тогаш речиси сите прекрасни родители одеднаш почнуваат жестоко да ги мразат своите деца: “Ние за тебе сѐ, а ти …!” Разликата е само во тоа што кај некои омразата е изразена како дефинитивна капитулација по која доаѓа праќање на тинејџерите во воспитна установа од затворен тип (воена академија, елитни училишта), а други во својот ум бесконечно го вртат филмот “Ти си мојот крст”.

Продолжува на страна 2