Бидејќи разводот дојде по бомбардирањето, по серија обиди со мајка и да се нормализираат односите, стана јасно дека ќе морам да се подготвам за нова улога. Се сеќавам кога решив сам да зготвам нешто за јадење и со тоа ја започнав мојата втора улога.
Првиот ручекот се памети, бидејќи цел ден се смеевме на моето загорено месо за гулаш, само затоа што немав поим како правилно се динста. Меѓутоа, инаетот е еден од моите “полоши” карактеристики, па проработе. Во следните неколку години, научив да готвам повеќе од 10 јадења. Некои од моите пријатели се колнат дека не јаделе повкусноа. Патем научив да пеглам на раб, да шијам како сингерица, да правам кекс торта и да возам ролери. И така, растевме ќерка ми и јас … Таа за “првпат”, а јас како “понављач”.
Бевме другари и доаѓаше на секаде со мене. Често има правеше друштво на секретарките на компаниите кај кои одев на состаноци. Запозна многу музичари од нашата поп и рок сцена, на кои им ги организирав концертите.
Дома честопати на гости ни доаѓаа другарите од одделението. Тогаш се чувствував како оној татко од рекламите за, веројатно, аспирин.
Се разбира, имаше стравови. На пример, кога тргна во прво одделение.
Со денови ја подготвував и учев правилно да ја преминува улицата, да не трча преку пешачкиот премин, дури и ако е упалено зеленото светло … А потоа со денови одев зад неа секој ден на училиште, за да бидам сигурен дека сè научила и дека безбедно ја преминува улицата. Или, кога во училиштето се прошири некоја епидемија на воспаление на слепото црево па многу од децата завршија на клиника. Лекарите по кратка постапка им ги оперираа слепите црева. Нас не спаси познанството со постар лекар кој одреди поинаква дијагноза и буквално ги спречи лекарите да и го оперираат слепото црево.
Мојата ќерка секогаш се обидуваше да ме израдува.
Продолжува на страна 3
