“Останавме сами уште од 1999 година, среде бомбардирање. Мајката се заљубила во друг, и така тоа започна.” Животната приказна на храбар и прекрасен татко Горан го допре нашето срце …
Целото бомбардирање го поминавме сами, како што е јасно, љубовта бара комплетна личност, па мајката беше зафатена и на друго место. Се сеќавам како ќерка ми ја криев во ходникот, ѝ направив кревет од две споени фотелји, подалеку од прозорецот, а цела ноќ дежурав со видео игрици, како би можел на време да ги слушнам авионите.
Тоа беше вознемирувачко време, ќерка ми имаше само пет години и не сфаќаше зошто сме оставени сами и каде е мама. Сепак, ситуацијата ја ублажија соседите. Како што не работев за време на бомбардирањето (тогаш имав рекламна агенција) времето го поминувавме заедно цел ден. Паметам дека беше најсреќна кога се собравме сите кај соседите, и додека ние “бистревме” политика со пиво и закуски, чопор деца се играа во соседната соба. Последиците од сето ова, се разбира, беа бошките, а последиците од вошките беше кратката “машка” фризура на мојата ќерка. Цел ден плачевме по нејзиното стрижење, но немаше друг излез. Вошките беа поупорни.
Сепак, во тоа време, сè уште бев само татко.
Продолжува на страна 2
