Ова е искуство на една мајка, но многумина кои моментално имаат тинејџер дома би можеле да се поистоветат.
Имам син на почетокот на пубертетот, има 12 години и во последно време почна да се срами од мене и татко му, па на пример на улица би сакал воопшто да не оди со нас, наместо тоа заостанува, и се прави дека не сме заедно. Тоа го забележав и во други прилики. Сака да ме замолчи во продавница, а во разни обични и безопасни ситуации се однесува како да го срамиме пред пријатели или дури и пред случајни минувачи. Дали е тоа нормално, само фаза во пубертет или треба да се направи нешто? И што би било најдобро?
Психологот Miranda Novak тврди дека ситуацијата што ја опишала оваа мајка е сосема нормална за децата на таа возраст и воопшто за тинејџерите и пубертетите. Ако се потсетите на вашето растење, вие или вашиот сопружник сигурно ќе се сетите на некои слични лични примери со вашите родители.
– Разговарајте со него без префрлување. Кога е можно, во топла семејна атмосфера, откако ќе ручате заедно или ќе поминете некое време во пријатно друштво, ви предлагам искрено да го споделите вашиот впечаток со вашиот син. Разговарајте со него без осудување така што прво ќе опишете што сте забележале и ќе споделите како се чувствувате за тоа. Важно е да кажете дека разбирате дека секој понекогаш се срами од своите родители и дека причината поради која го наведувате ова е затоа што ве интересира зошто тој се срами од вас и како можете да го промените или поправите тоа. Бидете отворени за сите одговори и подготвени да се соочите со нив.
Важно е, вели психологот, комуникацијата меѓу вас да биде отворена и вашето дете да добие впечаток дека го поддржувате и разбирате. Можеби неговото однесување е знак дека сте заштитнички настроени кон него или дека му пристапувате на начин кој повеќе не одговара на неговите потреби или возраст. Можеби со своето однесување сака да ви каже дека му треба поголема независност или дека вие поеднакво се однесувате кон него.
– Дајте им право на нивните чувства. На децата во овие ситуации им е тешко да одговорат искрено бидејќи навистина не сакаат да ги повредат своите родители, затоа внимавајте да не го натерате да се чувствува виновен или претерано одговорен. Улогата на родителите исто така се менува како што детето расте, па можеби треба да се прилагоди. Од сопствената практика знам примери на деца да се срамат кога нивните родители имаат финансиски проблеми, кога ќе забележат дека некако се разликуваат од „типичните“ родители или кога имаат несогласувања и тешкотии во бракот.
Во секој случај, преку искрена комуникација и интимна врска со детето, му давате право на сите негови чувства. Многу е важно да се прави разлика помеѓу чувствата и однесувањето – вие како родител можете да нагласите дека ги разбирате емоциите, но исто така можете да бидете многу јасни кои однесувања можете да ги толерирате, а кои однесувања не.
Неопходно е родителите да се договорат за она што ви е важно – кога ќе дозволите синот да се срами од вас и да оди како да не ве познава, а кога и за вас како родители е важно тој да изрази прифаќање. Во секој случај, со споделување искрени емоции, не можете да направите ништо лошо, туку само да ја зајакнете врската со детето.
Забелешка: Преземањето на оваа содржина е дозволено само ако го наведете изворот со задолжително линкување на нашиот домен и оригиналната статија!
Доколку сакате да прочитате повеќе содржини како оваа, препорачуваме да го посетите нашиот портал www.kukuriku.com.mk, а со лајк на нашата фан страна станувате дел нашето многубројно членство facebook.com/Kukuriku.mk/.
