Што да правам понатаму?
Прифаќањето во рамките на внимателноста има посебно значење. Ние прифаќаме сè што е присутно во нашето сегашно искуство. На мојот пример на бес, некои може да речат добро, јас сум лут и прифаќам дека сум лут и ова ми дава право да им викам на други луѓе. Не оди тоа така. Значи, ние само го интензивираме својот гнев, што е спротивно на репресијата. Некои луѓе кога се лути реагираат потиснувајќи го. Прифаќањето е средина помеѓу реакцијата водена од емоции и потиснувањето на емоциите. За некои, тоа би можело да биде изговор за тоа што не морале да се трудат да се променат.
– „Ако се прифатам како што сум, никогаш нема и не треба да се обидувам да се променам“. Ова гледиште произлегува од претпоставката дека прифаќањето и согласноста се исти, и дека прифаќањето води кон повлекување.
– „Ако се прифатам како што сум, секогаш ќе бидам вака“. Јас сум таков. Си дозволувам да се откажам од себе.Тоа е токму спротивното. Ако не се прифатам како што сум, никогаш нема да имам можност да дознаам кој сум и нема да знам што требаше да сменам. Прифаќањето е првиот чекор кон подобро самопознавање и самољубие. Кога ќе стигнеме до оваа точка, можна е значителна промена. Прифаќањето е наша подготвеност да ги видиме фактите пред нас такви какви што се. Да се пристапи кон проблем, предизвикувачка ситуација, чувство да се соочиме со него наместо да ги туркаме, игнорираме или бегаме од нив. Основата на вистинската промена е прифаќањето. Кога негираме или игнорираме да ја видиме реалната состојба како што стојат работите, мислам на нашата моментална состојба на примена и раст се блокирани.
Продолжува на страна 3
