Во меѓувреме, свекрва ми отиде во посета кај мајка ми. Таа претпоставила дека на мајка ми сѐ ѝ кажав, но јас не го сторив тоа. Можеби затоа што повремено ми беше дозволено да ја слушнам, но најмногу затоа што не сакав да се грижи.
Таа ѝ кажа на мајка ми: “Претпоставувам знаете, дека мојот син ја тепа Ајша, но таа прави многу лоши работи. Вистина е, нема пари, но за што ќе ѝ се кога ние се грижиме за неа?”
Тогаш мајка ми сфатила дека е измамена. “Што ѝ направивте?,” плачеше. “Рече дека ќе ѝ бидеш мајка на ќерка ми.”
Дома, насилството беше полошо од било кога. Мојот сопруг удираше со нозе. Кога ќе го погледнев, видов само зло во неговите очи.
Мислам дека ќе се убиев ако ја немало роднината која го виде насилството и ме заштити.
“Зошто не повикаш 000?”, праша таа. “Што е тоа?”, прашав збунето. “Полиција. Ќе ти помогне.”
Чекав да се испразни куќата и ги повикав. Полицијата дојде, ме собра со бебето и нѐ одведе во засолниште. Бев толку исплашена што плачев цел ден. Не знаев каде одам, а работниците беа одлични. Тие покажаа емоции, ме прегрнаа и тоа беше првата прегратка што ја добив откако дојдов во Австралија.
Во засолништето добив сè што ми беше потребно – научив да возам, го научив јазикот, научив да се справувам со парите и сѐ решив преку суд. Денес, имам 25 години, живеам во Сиднеј, студирам и се надевам дека ќе изградам кариера.
Иако сме разделени, мојот сопруг не дозволува да заминам со ќерка ми и да си одам дома кај мајка ми. Но … барем сме живи.
