Сѐ уште бев тинејџерка и многу исплашена, но тоа не го спречи мажот ми да ме третира многу грубо и да не ме одведе на ниту еден медицински преглед.
Никој во моето семејство не ми понуди поддршка, а продолжував да рибам и варам сѐ до пораѓање.
Бебето се роди предвреме и мораше да биде во инкубатор. Медицинските сестри му кажале на сопругот дека би требало да останам со ќерка ми. Собата за мене би чинела 20 долари на ден.
“Дали полуде?” ми рече, со забелешка, дека можам да одам триесет минути до болница и назад. Тој не сакаше да ми даде пари за автобус.
Свекрва ми ми забрани да ја напуштам куќата пред да завршам со подготовката на појадокот и со чистењето на куќата.
“Но моите гради пуштаат млеко” реков. Таа ми кажа да ставам стара облека во градникот.
Кога го донесов бебето дома, беше полошо од било кога. Сите викаа на неа, кога таа плачеше, па некогаш ја поминувавме ноќта во топлата и валканата гаража за да го избегнеме нивниот гнев.
Бев многу слаба, а насилството на мојот сопруг беше полошо од било кога порано.
Ако побарав пари за пелени, тој ќе ме претепаше. Ми рече дека никогаш не смеам да го одбијам. Еден ден кога одбив да одам на шопинг, бидејќи бебето имаше висока температура, тој ме фрли на подот и се обиде да ме задави.
Целото семејство стоеше од страна и гледаше, додека во еден момент чичкото мирно не рече: “Мислам дека е доволно.”
Тој ден ми беше роденден.
Продолжува на страна 4
