Батеријата од Багдад е објект што археолозите го ископале на територијата на поранешна Месопотамија, во село близу Багдад, во 1936 година. Го привлече вниманието на светската јавност неколку години подоцна, кога директорот на Националниот музеј на Ирак, Вилхелм Кениг, најде неколку вакви предмети во колекцијата на музејот.
Во 1940 година, тој објави труд во кој изјави дека станува збор за предмети што ја имаат истата функција како и современите галвански ќелии, т.е. дека служеле за премачкување сребрени предмети со злато.
Таа теза сè уште не е докажана и ако се покаже како вистинито, багдадската батерија ќе е постара од онаа на Алесандро Волта, кој ја открил електрохемиска ќелија во 1800 година, поподоцна за еден милениум од багдатската!
Батеријата од Багдад се состои од садови од печена глина долги 13,5 сантиметри, кои имаат дупка одозгора со дијаметар од 3-4 сантиметри, и содржи цилиндар направен од бакарни лимови, во кој има железна прачка.
Стапот е изолиран од бакар одозгора со затворач од асфалт, така што и стапот и цилиндарот се вклопуваат во отворот на шишето, кое е сферично вдлабнато. Цилиндарот од бакар не е непропустлив, па затоа кога садот е исполнет со течност, тој ја опкружува и железната шипка.
Пронајдената реликвија била подложена на влијание на време и корозија, но останало присуството на електрохемиска пареа, што натера некои експерти да заклучат дека како електролит се користи некое кисело средство, сок од лимон или грозје или оцет.
Авторите на популарната серија „MythBusters“ (MythBusters) успеаја да добијат напон од 4 волти од неколку реконструкции на багдадските батерии.
Како одговор на прашањето што би можеле да служат вакви „батерии“ 250 години пред новата ера, беа предложени три можни одговори: галванизација (позлата), олеснување на болката (преку акупунктура) или како религиозно искуство. Исто така беше откриено дека кога сериски се поврзуваат, овие батерии можат навистина да позлатат една плочка.
