Тајната на оптичките илузии | Научниците сугерираат дека всушност не се работи за мамење на мозокот

Новите научни истражувања го подобруваат разбирањето на сложеноста на нашиот систем за визуелна обработка и интригантниот свет на оптичките илузии.

Нова студија, спроведена од визуелниот еколог Jolyon Troscianko од University of Exeter и невронаучникот Daniel Osorio од University of Sussex во Great Britain, фрла светлина врз дебатата околу причините за одредени грешки во перцепцијата на боите, сенките и формите.

Со други зборови, она што научниците го откриле е дека одредени видови на оптички илузии може да се објаснат со ограничувања во нашите визуелни неврони, наместо со обработка на повисоко ниво (залажување на мозокот).

Нашите очи испраќаат пораки до мозокот предизвикувајќи невроните да се активираат побрзо или побавно. Сепак, постои ограничување за тоа колку брзо тие можат да се активираат, а претходните истражувања не испитуваа како таа граница може да влијае на начините на кои ја гледаме бојата, објаснува Troscianko.

Научниците развиле модел кој покажува како конечниот пропусен опсег на нашите визуелни неврони може да влијае на нашата перцепција на оптичките обрасци на различни нивоа. Овој модел се надоврзува на претходната работа која анализирала како животните перцепираат низа бои.

Сличности со дигитална компресија на слика

Новата студија, објавена во списанието PLOS Computational Biology, сугерира дека ограничувањата на обработката и ограничувањата на метаболичката енергија ги принудуваат невроните да ги компресираат визуелните податоци добиени од нашите очи. Иако оваа компресија е помалку забележлива во природниот пејзаж, има значително влијание врз тоа како ги перципираме поедноставните обрасци.

Научниците го споредуваат овој феномен со компресија на дигитална слика, објаснувајќи дека артефактите за компресијата се помалку видливи на фотографиите од реалниот свет поради мешаните и разновидните пиксели. Меѓутоа, во дигиталните илустрации со фиксни линии и рабовите, овие артефакти позабележително се истакнуваат.

Нашиот модел покажува како невроните со толку ограничен опсег на контраст можат да ги комбинираат своите сигнали за да ни овозможат да ги видиме овие огромни контрасти, но информациите се компресирани, што резултира со визуелни илузии. Моделот покажува колку прецизно нашите неврони еволуирале за да го користат секој дел од нивниот капацитет, вели Troscianko.

Прекршување на претпоставките за визуелните илузии

Резултатите од новото истражување даваат и увид во нашата перцепција за контрастот кај модерните телевизори со технологија со висок динамички опсег (HDR). Истражувачите сугерираат дека невроните еволуирале за да бидат високо ефикасни, при што некои се специјализирани за откривање мали разлики во нијансите, а други се подобри за откривање на големи опсези на контраст. Ова објаснува зошто HDR телевизорите изгледаат поимпресивно и покрај ограничувањата во пропусниот опсег на контрастот на нашата визија.

Ова руши многу долгогодишни претпоставки за тоа како функционираат визуелните илузии, вели Troscianko.