Дигиталната содржина не само што ја оштетува меморијата, туку и не прави импулсивни и хиперактивни.
Иако технологијата ни го олеснува животот на многу начини, сè повеќе студии покажуваат дека предизвикува огромна штета, особено кога станува збор за когнитивните функции.
Освен што е изложен на огромно количество информации и стимули кои нашиот мозок, како и нервниот систем, не можат да ги обработат па создаваат конфузија, технологијата може да предизвика и таканаречена „дигитална деменција“.
Тоа е име измислено од германскиот невролог Manfred Spitzer како би го опишал падот на когнитивните способности што вообичаено се јавуваат при повреди на мозокот. Spitzer вели дека потпирањето на дигиталните медиуми до степен до кој просечниот човек го менува начинот на кој го користиме мозокот поради што губиме одредени способности.
Како паметиме
Имено, современиот човек повеќе не мора да ги памти информациите, бидејќи сето тоа е складирано на некој дигитален медиум, па знае како да дојде до нив. Но, последицата од тоа е распаѓањето на нервните кругови кои се одговорни за учењето и меморијата бидејќи им треба стимулација – односно напор да запомнат нешто – за да се одржуваат и функционираат правилно. Полека ја губиме способноста за паметење и потсетување, што е типично за деменција. Обично се јавува на многу постара возраст, но некои аспекти од него сега се чини дека ги погодуваат и помладите генерации.
Ова не се претпоставки, потврдени со најмалку две студии, една од Универзитетот Колумбија во 2011 година и друга од Францускиот институт за истражување на мозокот во 2016 година, кои покажуваат дека ако ја „нарачуваме“ меморијата од нашите паметни уреди, наместо да ја развиваме во себе, мозокот се менува на полошо.
Мултитаскинг
Дополнително, мултитаскингот на кој сме премногу изложени кога користиме дигитални медиуми ја уништува можноста за избор на информации на кои ќе реагираме и околу кои ќе се ангажираме. Поради прекумерна иритација на нервниот систем со постојани дразби, стануваме како зависници кои ги земаат сите информации кои се пред нив.
David Copeland, директор на Лабораторијата за разум и меморија на Американскиот универзитет во Невада, вели дека луѓето не се создадени да скокаат од задача на задача, туку да ја изберат најважната. Кога, сепак, имаат повеќе стимули, тие го губат фокусот, не можат да се концентрираат или да го контролираат своето внимание. Истражувањата покажуваат дека токму тоа влијание предизвикува хиперактивност и импулсивност кај тинејџерите на возраст од 15 или 16 години. Затоа во денешно време вежбањето mindfulness, кое само не тренира каде го насочуваме нашето внимание, е толку важно.
Технологијата не треба да се демонизира, таа има важно место во нашите животи и создава некои позитивни ефекти врз мозокот, како што е брзината на одговор на стимул, но ако тоа влијае на нашиот секојдневен живот со ограничување на некои важни физиолошки и социјални функции, треба и те како да размислиме за неговата оптимална и рационална употреба.
Истражувањата покажуваат дека, на пример, отстранувањето или ограничувањето на паметните уреди ја подобрува невербалната комуникација кај децата пред пубертетот и ја зголемува продуктивноста на вработените. Паметното користење на паметни уреди, се чини, може да не направи попаметни воопшто.
