ПИСМО ОД ЕДНА ТЕТКА ДО ДЕДО МРАЗ

633

Драг дедо Мраз, ти го пишувам ова писмо, со надеж дека патувајќи низ земјите, ќе ги сретнеш некаде по белиот свет моите сакани внуци Александро и Горјан, и ќе им кажеш дека премногу ги сакам…

Нема да лажам, ако ти кажам дека ги сакам потполно исто како и моите родени деца… Иако не сум ги видела точно 7 години, 4 месеци и 3 дена, како вчера да беше ги помнам деновите кога тие се родија, а јас плачев од радост и немерлива среќа, верувајќи дека синовите на мојот брат Панде се најубавиот подарок што ми го подарил животот. Како вчера да беше помнам какви подароци им купував, и колку успевав да ги радувам со нив… Се колнам, дека на моите родени деца никогаш не им купив толку скапи и уникатни подароци, бидејќи тие (внуците од брат ми) беа мојата прва радост, и немерлива среќа… А се родија во периодот кога најмногу заработував, и кога не ми беше важно колку ќе коштаат нивните желби…

ЈАС БЕВ НИВНИОТ ДЕДО МРАЗ, кој невозможното го претвораше во возможно! Сакав, само да се радувам со нивните насмевки и еуфорични воздишки, кои за мене беа најголемата радост и награда!

Верувам во твојата моќ дедо Мразе, во твојата голема мисија, и знам дека ќе ги пронајдеш, бидејќи јас не можам… А само ти, со твојата моќ, успеваш да дојдеш до домовите на сите деца во светот.

Во изминатава година имав многу лични и професионални успеси, запознав и соработував со прекрасни луѓе, стекнав добри пријателства, реализирав успешни ТВ проекти, објавив неколку книги, добив многу признанија, повторно и се вратив на музиката, а го оживеав и моето поранешно хоби – сликањето…

Но сето тоа не ми значи ништо особено дедо Мразе, бидејќи токму во оваа успешна година тие, моите сакани внуци, ( претпоставувам не по своја воља) ја спуштија и последната крената „ролетна“ која ѕиркаше кон нас, семејството на нивниот трагично починат татко, а мој единствен брат Панде… Тие, од неодамна, не сакаат да знаеме ништо повеќе за нив… ниту каде се, со кого се, ниту што прават и каде точно живеат… Не го знаеме ниту нивниот телефонски број, а за нив не постоиме ни на фб повеќе…

Замисли дедо Мразе, ја осудија на „доживотна“ казна дури и нивната родена баба Блага (мајката на татко им) , која ги растеше и чуваше, и во нив гледа СЕ ШТО ОСТАНА ОД НЕЈЗИНИОТ НЕПРЕБОЛ Панде… Не и се имаат јавено повеќе од 1 година, а таа, која е во осмата деценија од животот, секојдневно се моли да и се исполни последната желба за мирно да си замине на овој свет кај се надева дека ќе се сретне со нејзиниот првенец Панде… да ги види, и гушне барем уште еднаш до крајот на нејзиниот несреќен живот.

Затоа, мил мој дедо Мразе, те молам, пронајди ги и потсети ги дека тие се синови и на покојниот Панде – човекот кој многу ги почитуваше возрасните, родителите, ја обожуваше својата сестра, човек кој имаше огромна почит кон семејните вредности, човек – кој за да и ги исполни желбите на својата сопруга беше подготвен да замине да живее и на Северниот пол… Само таа да е среќна и задоволна! Човекот, кој заслужуваше СЕ НАЈДОБРО, а го снајде токму најлошото…

За негова љубов, и заради неговиот спомен, ТЕ МОЛАМ дедо Мразе, кажи им, замоли ги, да и се јават на нивната баба Блага… ТОА Е СЕ, ШТО БАРАМ ОД ТЕБЕ!

Тетка Сузе