Камените топки во Костарика – антени на вонземјани?

300

Археологијата е препуштена на секакви загатки. Една од најголемите сепак се наоѓа во јужниот дел на Костарика, каде на земјата се расфрлани стотици мазни камења во области како излезени од детска кутија.

Овие во Костарика сепак се доста големи и едвај можат да стануваат за игра. Најголемиот од нив е со дијаметар до 2 метри и тежи 16 тони. Едни од нив лежат на земјата, а други се делумно вкопани во неа. Топките се овековечени во култната сцена на филмот “Крадците на изгубениот ковчег”.

Камените топки се наоѓаат главно во јужната област Дикис Делта, како и на островот Исла дел Кано, на околу 30 километри од брегот. Топки се откриени и во други делови на Централна Америка. Никаде сепак тие не се толку многу и со таков добар квалитет како во Костарика, каде се околу 300 на број. Според многумина тие се совршени како со пропорции така и мазност, што ги прави да се мистерија – околу нивното создавање.

Истражувањата на научниците се отежнати и од фактот дека повеќето од топки се преместени од нивните оригинални места во џунглата, каде се откриени. Затоа веќе е невозможно да се утврди од каков период биле создадени. Кој ги има направено овие топки и каква била нивната цел? И на двете прашања научниците не можат да дадат категоричен одговор. Постојат различни митови. Според едни топките доаѓале од изгубениот континент Атлантида, а според други се дело на самата мајка природа.

Првите податоци за овие топки се појавуваат кон крајот на 19. век, но се опишани научно дури во 30-те години на минатиот век, па се сметаат за релативно ново откритие. Најинтересен и, природно, најмногу оспорувана теорија е дека камените области биле поставени на посебни места од Индијанците во ерата многу пред доаѓањето на Кристофер Колумбо и служеле за почитиување на боговите! Како и на сите други древни монолитни споменици нивната функција била да доловуваат или примаат енергија.

Според оваа теза камените топки биле нешто како камертони на земјата, кои вибрираат и предавале различни фреквенции, кои пак потоа биле фаќање од вонземјани. Односно камените топки биле своевидни антени како дел од приемник за комуникации со вонземјани. Па, јасно е дека и античките племиња располагале со безжична мрежа!?

Според многу други истражувачи камењата имале астрономски функции во праисториска Америка и тоа е една од најраспространетите теории. Многу од нив се откриени во групи до 20 парчиња, често се наоѓаат во геометриски фигури како триаголници, четириагоалници или пак прави линии. Во многу случаи овие фигури укажуваат на магнетниот север на земјата. Според некои тие дури биле навигација маркери за слетување на вселенски бродови.

Друга многу распространета и се повеќе прифатена теза е дека овие различни по големина камени топки се користат како симбол за рангот на даден водач на племето или на цело село. Може да служеле и како верски или церемонијални симболи.

Истражувачите се обединети само во еден збор – топки се дело на човечка рака што го прави постигнувањето уште повеќе импресивно. Најинтересна е верзијата дека древните Индијанци поседувале специјална напивка, со помош на која ги омекнувале и вајале во различни форми. Оваа теорија е толку интригантна и неа работел Жозе Давидовиц од Францускиот институт за геополимери.

Тезата сепак не е поддржана со никакви археолози или геолошки докази. Повеќето топки се направени од гранодиорит – магма , блиска по состав до гранит. Сепак, никој не успеал да демонстрира досега дека на него може да му се делува по хемиски пат, за да биде деформиран.

Каменолом за гранодиорит сепак се наоѓа во планинскиот масив Таламанка, на околу 80 километри од местото каде што се откриени за прв пат повеќето топки. Пренесување на камените блокови од Индијанците била тешка, но не и невозможна задача, бидејќи тие се веројатно обликувале во областите каде имало таков гранит и тие биле тркалани..

Сепак според истражувачите за преместување на секој камен блок се требало доста големи групи мажи, а и Индијанците не располагале со којзнае колку совршени орудија. Интересно е исто така, дека не е пронајдена ниту една незавршена топка.

Остануваат сепак прашањата како точно биле направени топките и со каква цел. Според некои тие се толку мазни и совршено тркалезни и дека Индијците најверојатно користеле некоја тајна за нас технологија земена на пример од вонземјани?
Тука сепак има еден проблем – многу помалку од топки се тестирани со современи мерни инструменти. Кога се откриени минатиот век, најголемите, полузарити во земјата, биле мерени само хоризонтална положба, како дијаметар се пресметани по математички пат. Други од топките ,пак се толку оштетени од климатските промени и тешко е да се разбере колку мазна првично била нивната површина. Сите овие разбирања сепак не можат да го побие фактот дека некои од нив, се задржани и се изненадувачки тркалезни и мазни.

Камените сфери се откриени за прв пат во 30-те години на минатиот век, кога фирмата United Fruit Company почнува да ја разчиства џунглата во земјата, за да сади банаи и даправи плантажи. Работниците работејќи во областите со булдожери и тешка опрема уништиле некои од топки. Со тоа сепак неприликите за топките не завршиле. Злато, верниците во приказни за скриени богатства, почнале да ги дупчат дупки во областите и потоа поставувале внатре стапчиња со динамит, само да ги располоват со експлозија.

Неколку топки биле оштетени пред властите да интервенираат. Некои од нив подоцна биле соединети назад и во моментов се изложени во Националниот музеј на Костарика во главниот град Сан Хозе. До овој моментот повеќето од топки биле чувани од слоеви на густа вегетација во џунглата. Потоа сепак тие биле изложени на нагли промени во температурата, сонце и дожд, и мазната површина почнала да нарушува.

Првите истражувања на топки се направени непосредно по откривањето од Дорис Стоун, ќерката на Извршниот директор на United Fruit Company. Тие се објавени во 1943 година во списанието “Американ антикуити”. Нејзините истражувања го привлекуваат вниманието на научникот Семјуел Киркланд Лотроп од Универзитетот Харвард. Заедно со неговата сопруга и тим тој организира експедиција до јужниот дел на Костарика и токму тој прави едни од деталните истражувања за близу 200 камени топки кои тој ги наоѓа.

Интересни се кажувањата на жена му Елеонора: “Како сопруга на научник кој го придружува насекаде, јас сум сведок на многу неочекувани откритија. Ништо не е скокотливо и повеќе обвиено со имагинација од неверојатните камени топки во Централна Америка. Тајни кои нас не ставаат во недоумица или ни се потреби дури дидактички вештини на Шерлок Холмс“, пишува таа во своите спомени за експедицијата во Костарика.

При ископувањата на Лотроп идентификувани се пет големи групи од топки. Три од нив изгледале дека се на оригиналните позиции. Во секоја од групите имало една базна линија на 3, 4 или 5 сфери. Други топки наредени отстрана во облик на триаголници. Според археологот најмногу логично објаснување било дека конфигурациите имале астрономски или ритуални функции.

Освен што ги измерил повеќето топки (иако со несовршени апарати), Лотроп ги класифицирал во табела и се обидел да ја открие нивната возраст. Почнал да копа околу нив и открил многу глинени садови, од кои датираат топки. Се смета дека тие се направени во периодот од 200 година п.н.е. до 1500 година н.е. Најмногу области сепак, се чини, биле направени во периодот од 800 година п.н.е. до 1200 година .н.е., а би можело да се тврди, иако за нивното потекло се уште да се спори дека култот кон изработката на камените топки е прилично подоцнежно и најверојатно продолжил на места дури до 16. век, пишува Елеонора Лотроп.

Денес камените топки се користат како декорација на важни административни згради, училишта, болници и богаташки куќи, ги има  и во поголемите музеи во Костарика и Централна Америка. Сепак, тие не престануваат да отвораат имагинацијата на истражувачите и патници, бидејќи никој не сака да прифати дека стотици камени топки се создадени и подредени на огромна територија, без за тоа да има некаква исклучително важна или таинствена причина во минатото.