Јапонската корпорација Obayashi објави дека до 2050 година има намера да изгради висока кула која ќе ги поврзува Земјата и вселената.
Основната идеја на овој вселенски лифт е за евтино лансирање на астронаути со рекордна брзина.
Научниците проценуваат дека ова може да го скрати патувањето до Марс на три до четири месеци, па дури и на 40 дена. Иако концептот на вселенски лифтови не е нов, дизајнирањето на таква структура не е лесен подвиг.
Корпорацијата Obayashi, позната по изградбата на највисоката кула во Јапонија, Tokyo Skytree, висока 634 метри, уште во 2012 година објави дека планира да започне со изградба на проектот вреден околу 100 милијарди евра до 2025 година, додека отворањето се очекува до 2050 година.
Ефтино лансирање
Yoji Ishikawa, од Одделот за идна технологија на корпорацијата, посочи дека компанијата е активно ангажирана во истражување и развој, груб дизајн, градење партнерства и промоција, иако изградбата нема да започне следната година.
Лансирање луѓе и предмети во вселената со ракети е исклучително скапо, а четирите мисии на NASA „Artemis“ на Месечината се проценуваат на 3,77 милијарди евра по лансирање. Очигледно равенката на ракетата, која бара многу гориво што пак ја зголемува тежината, дава скап резултат.
Вселенски лифт, кој користи електромагнетни возила наречени планинари кои се напојуваат од далечина со соларна енергија или микробранови, може значително да ги намали трошоците. Проценките покажуваат дека транспортот на стока во вселената би можел да чини дури 115 евра/кг (евра по килограм), во споредба со Falcon 9 на SpaceX кој чини 2.490 евра/кг.
Неверојатни димензии
Сепак, изградбата на кулата претставува значаен предизвик. На типични материјали, како што е челикот, ќе им треба повеќе отколку што се наоѓаат на Земјата. Obayashi предлага користење на јаглеродни наноцевки, кои се многу полесни и поцврсти од челикот, но моментално долги само околу 60 см. Кулата мора да биде долга најмалку 36.000 km за да достигне геосинхрона орбита.
Покрај материјалните предизвици, други пречки ја вклучуваат ранливоста на кулата од напукнување на стрес, удари од гром и неповолни временски услови. Лоцирањето на базата на екваторот во отворен океан би можело да ублажи некои од ризиците, но проектот сепак ќе се соочи со закани од природни катастрофи и можни терористички напади.
Собирањето на потребните средства и градењето партнерства меѓу индустриите се клучни за надминување на овие предизвици. И покрај овие пречки, Obayashi останува оптимист за временската рамка од 2050 година:
„Тоа не е наше ветување, но ние сè уште се стремиме кон тој датум“.
