И повторно, животот нè потсетува на својата единствена сигурност – дека сè што е човечко е минливо.
Заминуваат луѓе кои мислевме дека отсекогаш биле тука и дека некако природно ќе останат засекогаш. Заминуваат гласови што ни биле придружба низ младоста, низ љубовите, низ разделбите, низ најубавите и најтешките мигови од животот.
Нè напушти Владо Јаневски.
Не замина само еден пејач. Не замина само автор.
Замина еден од ретките уметници што не ја мереше вредноста на музиката со бројки, прегледи или трендови. Ја мереше со емоција. Со збор што допира до срцето. Со мелодија што останува да живее и тогаш кога ќе замолкне гласот што ја испеал.
Парадоксот на уметноста е во тоа што телото е смртно, а делото одбива да умре.
Некој ден, по многу години, некој повторно ќе пушти негова песна. Можеби случајно. Можеби од носталгија. И повторно ќе се разбудат истите чувства. Истите спомени. Истата искреност што само вистинските уметници умеат да ја остават зад себе.
Тоа е победата над времето.
Затоа што вистинскиот уметник никогаш не живее само во своето време. Тој продолжува да живее во туѓите срца.
Денес не тагува само едно семејство.
Тагува една земја што изгуби дел од својот музички идентитет.
Во време кога сè почесто се восхитуваме на минливото, вреди да се потсетиме дека најголемите не стануваат бесмртни поради славата, туку поради трагата што ја оставаат во луѓето.
Токму затоа, Владо нема да биде запаметен по датумот на своето заминување.
Ќе биде запаметен по песните што ќе продолжат да се пеат.
По емоциите што ќе продолжат да се чувствуваат.
По љубовта што ќе продолжи да живее во секој негов стих.
И можеби тоа е најголемата привилегија што може да ја добие еден човек – да си замине тивко, а да остане гласен во вечноста.
Почивај во мир, Владо.
Не велиме збогум.
Само ти благодариме.
За музиката.
За емоцијата.
За времето што ни го направи поубаво.
Џ. П. Џокси
