Во зависност од тоа каде се наоѓа Месечината и какви се атмосферските услови, месечината може да има различна „боја“.
Месечината отсекогаш заземала посебно место во животот на луѓето. Промените во природата се мереле според неа, се вршеле жетви и сеидби, а светлината на полната месечина им овозможувала на луѓето да патуваат во текот на ноќта со векови.
Но, ако малку поблиску ја погледнете месечината, ќе видите дека таа не е иста боја во текот на целата година. Со оглед на тоа што самата Месечина не произведува светлина, се поставува прашањето сo каква боја всушност е и зошто понекогаш се менува, барем кога ја набљудуваме од Земјата.
Научничката Christine Shupla објасни за „Live Science“ за што се работи. Таа истакна дека Месечината не произведува своја светлина, туку ја рефлектира белата светлина од Сонцето.
Бојата што ја гледаме зависи од тоа колку од оваа рефлектирана светлина стигнува до нас на Земјата. Примероците од почва и карпи земени од Месечината откриваат дека нејзината површина е претежно покриена со светло-сива карпа наречена анортозит, додека потемните области се составени од базалт.
Сивата карпа апсорбира енергија, зема мал дел од секој дел од спектарот и, во најголем дел, ја рефлектира светлината назад кон Земјата, рече Shupla, додавајќи дека ова ѝ дава на Месечината нејзиниот типичен сиво-бел изглед.
Сепак, разни атмосферски и астрономски феномени можат да ги ограничат брановите должини што стигнуваат до Земјата.
Процесите на расејување на светлината во атмосферата на Земјата се клучни за тоа како ја перцепираме бојата на Месечината, објасни Evelyn Hesse, истражувач за атмосферска оптика на Универзитетот во Хартфордшир во Велика Британија.
Бидејќи месечината има релативно краток пат низ атмосферата, овој ефект на расејување е занемарлив, па затоа целата рефлектирана светлина стигнува до површината. Но, колку сме поблиску до хоризонтот, толку повеќе месечината мора да помине низ атмосферата под поголем агол, што создава подолг пат и им овозможува на молекулите на кислород и азот во атмосферата да влијаат на влезната светлина.
Значи, месечината првично содржи мешавина од видливи бранови должини помеѓу 380 нанометри (виолетова за човечкото око) и 750 нанометри (црвена), но секоја ќе биде расфрлана во различен степен од честичките во атмосферата. Во случај на атмосферски гасови, сината светлина ќе се расфрла најмногу, процес познат како Рејлиево расејување. Ова објаснува зошто Месечината е синкава кога е високо на небото, додека е портокалова кога е ниско на хоризонтот.
Извор: Live Science
