Дневниот број од 9.000 до 10.000 чекори, некогаш критикувани, сега се покажаа како корисни за долговечноста и здравјето на срцето.
Одењето од 9.000 до 10.000 чекори дневно се чини дека го намалува ризикот од прерана смрт или инциденти поврзани со срцето, давајќи доверба на идејата која е критикувана дека нема научна основа, според една нова студија.
Широко прифатената цел од 10.000 чекори дневно ги наоѓа своите корени во јапонската маркетинг кампања за педометри, иако нејзиното точно потекло останува нејасно.
„Успеавме да ги измериме чекорите“
Matthew Ahmadi и неговиот тим од University of Sydney навлегле во ова прашање со спроведување на студија која опфатила повеќе од 72.000 учесници од големата студија на UK Biobank. Опремени со акцелерометар што се носи на рака една недела, учесниците, во просек на возраст од 61 година, дале вредни податоци.
Можевме да ги измериме дневните чекори, рече Ahmadi.
Резултатите од студијата се објавени во British Journal of Sports Medicine.
За време на периодот на следење, кој траел во просек речиси седум години, умреле 1.633 луѓе, а меѓу учесниците се случиле 6.190 настани поврзани со срцеви заболувања. Земајќи ги предвид варијаблите како што се исхраната, пушењето и алтернативните форми на вежбање, истражувачите утврдиле дека оптималниот број чекори се движи помеѓу 9.000 и 10.000.
“Отпролика“ добри докази?
Добивањето на тој број чекори е поврзано со 39% помал ризик од смрт и 21% помал ризик од инциденти поврзани со срцето.
Dale Esliger од Loughborough University ја поздрави студијата како значаен чекор во подобрувањето на упатствата за физичка активност.
Се чини дека ја поддржува идејата дека целта од 10.000 чекори, првично не заснована на докази, може да биде донекаде точна, вели тој.
Esliger, исто така, предупредува дека акцелерометрите кои се носат на зглобот не се секогаш најдобри показатели за бројот на чекори. Покрај тоа, научниците пропуштиле да го земат предвид бројот на чекори во минута.
Можеби 6.000 побрзи чекори можат да имаат исто влијание врз здравјето како и 10.000 побавни чекори, истакнува Esliger на крајот.
Извор: New Scientist
