Судбините и херојските дела на некои луѓе го надминуваат нивното земно постоење, а делата што ги сториле во текот на животот зборуваат за нивната величина повеќе од кој било збор изговорен за нив.
Ние не зборуваме овде за дарители и прибирачи на средства кои поседуваат милиони, туку за оние мали луѓе кои напорно работат за да се издржат себеси и своите семејства, но сепак, иако тие самите имаат скромни, искрено, мизерни приходи, тие одлучија да остават добар дел од заработката на оние на кои можеби најмногу им треба помош – деца.
Името на Баи Фанг Ли, возач на рикша од кинеската провинција Хебеи, ќе остане испишано со златни букви во срцата на над 300 студенти, бидејќи тој донираше неколку илјади јуани, почнувајќи од 74-от до 90-от роденден, за целите на нивното образование.
Само 5.000 јуани на денот кога се вратил во родниот град Тијаџин по пензионирањето. Имено, тој се врати во Тијаџин во 1987 година и првото нешто што го забележа беше еден куп деца кои работеа напорно на полињата во нивниот роден град.
Неговата ќерка зборуваше за тоа, велејќи дека после тоа, нејзиниот татко решил да ги донира сите заштеди на училиштето.
„Тој праша зошто децата не одат на училиште. Тогаш нашите роднини му рекоа дека децата се премногу сиромашни за да си дозволат школарина. Татко ми беше премногу загрижен, поради што реши да донира 5000 јуани (денес околу 650 евра) за училиште во наше место. За него, тоа беше сè што имаше во тој момент“, изјави Баи Жи Фенг пред новинарите.
И покрај тоа што таа и нејзините браќа се спротивставија на одлуката на нејзиниот татко, Баи Фанг Ли, на 74-годишна возраст, се врати на работа и започна со рикша за превоз на патници и стока. Сите пари што ги заработил, ги чувал и им ги давал на децата за школување. За да собере што повеќе пари, јадеше едноставна храна и носеше фрлена, веќе истрошена облека.
„Во тоа време, тој излегуваше во зори и не се враќаше додека не се стемни. Заработуваше од 20 до 30 јуани на ден и внимателно го ставаше сето тоа на исто место кога ќе се вратеше дома“, додаде неговата ќерка.
Причината поради која тој се реши на ваков чекор лежи во фактот дека тој е неписмен и верува дека новите генерации можат да ги променат своите, но и судбината на светот на подобро преку образованието.
Тој беше толку решен во таа намера, што дури одлучи да се пресели веднаш до железничката станица во неговиот роден град, и само за да може да биде на услуга на клиенти дење и ноќе. Осум години по почетокот на оваа благородна акција, Баи одлучи да формира фонд за поддршка на образованието со помош на заеми.
Еден од вработените, Ксу Кјуиганг, опиша со колкав ентузијазам и љубов Баи донесе пари во фондот.„Никогаш не заборави да ги предаде парите на училиштата.„ Секој пат кога даваше пари, тој се чувствуваше среќен и рече дека повторно ја завршил својата мисла. На скоро 90 години, во 2001 година, Баи возеше рикша за последен пат во средното училиште во Тијаџин за да им донесе пари.
Персоналот на училиштето, како и учениците, плачеа по неговата изјава дека тој веќе не може да работи. За скоро дваесет години успеа да собере скоро 350.000 јуани или 46.000 евра по денешен курс. За жал, Баи немаше време да се одмори од тешка хуманитарна работа, бидејќи почина во 2005 година, од рак на белите дробови.
Репортажа за неговиот живот и дело беше снимена и емитувана на Кинеската централна телевизија, во серија од дваесет приказни за луѓе кои ги допреле срцата на Кинезите.
