Таа е моето бебе, јас не сум совршена мајка, ја сакам, не можам да ви опишам колку и она што го правам е мојот единствен избор. Само јас ги согледувам реакциите кај неа, само јас ја познавам кога е тивка, ги поднесувам нападите на гневот. Ретко излегуваме, луѓето не ја сакаат нашата близина, во паркот мајките ги предупредуваат децата да не ни се приближуваат, мене и на мојот ангел. Јас не ги обвинувам, ја познавам потребата на мајката да го заштити своето дете.
Да, јас би можела да бидам наречена со многу имиња, во љубовта одамна престанав да верувам. Сега оние кои го сакаат моето тело плаќаат за тоа. Го отапев времето со непознати мажи кои ми носат пари кои нѝ се потребни. Само чекам да се вратам во нашиот дом и се плашам да не се пробуди и да нема напад на паника додека сум отсутна”, стравува пожртвуваната мајка.
За мене, оваа жена е дама, Дама со камелии во земјата со која владеат грст бедници. И кој ќе се осмели да ѝ суди? Ова е реалноста во која таа живее.
Кога сте ја изгубиле самодовербата?
Со секоја нова вистинска животна приказна од оние кои занемарувањето ги избрка во темнината од која нема бегање, мојот отпор кон оваа земја расте. Во исто време се прашувам каде сте сите вие што можете, но сепак молчите. Не сакате да се мешате во ништо, како тоа да нѐ ве засега.
Ги плаќате членарините во организациите кои многу често ги покриваат личните потреби на мал круг од членовите, се плашите да проговорите, гледате во претседателите на здруженијата и сојузите како на богови кои го создале својот свет и се чувствуваат моќни, додека вие преживувате и уште се срамите кога немате ниту за членарина. На кого и за што плаќате? Кога сте ја изгубиле самодовербата?
Дали некогаш ќе се разбудите и ќе сфатите дека сѐ уште имате сила да ги изразите своите мислења, да изберете она што е најдобро за вас, да се обидете да предизвикате позитивни промени. Која тага ме обзема кога гледам дека меѓу вас има голем број на образовани, интелигентни, едноставни, човечки, емоционални и прекрасни личности способни да живеат еден нормален живот.
Но во оковите од страв стоите секогаш на истото место, се плашите да барате и она што уште можете да го постигнете по законот на оваа мизерна држава.
Продолжува на страна 3
