Всушност, планот се смета за сериозен предлог, а го осмислил неколку децении пред настанувањето на романот, германскиот архитект Herman Sörgel. Тој го посветил целиот свој живот во промоција на “големата идеја” целосно да се исуши Медитеранот, вклучувајќи ги и сите помали мориња како Јадранското Море, за да потоа Европа и Африка се обединат во суперконтинент.
Во 1929. година, Sörgel ја напишал книгата за неговите идеи под наслов Panropa Project, намалување на Медитеранот и наводнување на Сахара. Три години подоцна тој го претставил својот проект на нов начин во книгата Atlantropa, пишува Atlas Obscura. Како упорноста била неговото второ име, бидејќи тој до неговата смрт во 1952. година идејата Atlantropа ја бранел во уште четири книги, во повеќе од илјада изданија и безброј предавања, обидувајќи се да влијае и на политичарите и на власта.
Колку и да бил опседнат со идејата на создавање на “еуроафричкиот суперконтинент”, Sörgel бил свесен дека тоа нема да може физички да се реализира само со сушење, па специјално планирал да изгради мостови и делумно да го исуши Медитеранот со помош на бројни брани.
Така би овозможил на милиони Европејци да пронајдат подобар живот во Африка што потоа би довело до доминација на Европејците на Црниот континент. Во тогашно време на расизмот и колонијализмот тоа била сосема прифатлива варијанта. Herman Sörgel дошол до оваа идеја по лошото искуство на Германија во Првата светска војна. Крајот на војната Германија го дочекала поразена и во неред, одземени и биле сите колонии, изгубила една седмина од националната територија и една десетина од населението.
Sörgel инсистирал базата на неговиот “суперконтинент” да биде гигантска хидроцентрала. Конечните нацрти на “Atlantropа” откриваат дека Медитеранот би бил поделен на неколку делови. Браната во Гибралтар, две брани на реката Конго, создавање на море во Чад и Конго, се само некои од деталите на планот на Sörgel.
Продолжува на страна 3
