Но за деца нѝ е потребна ТАА. Да се продолжи видот и чесното презиме, потребна нѝ е жена. На еден од нас, само оваа жена која стои пред мене на плажа. Убава, храбра, издржлива, несебична жена. Таа заради бебето што го носи, подготвена е да добие дваесетина килограми, целосно да го наруши хормоналниот баланс, да се цеди на сите страни, да вреска од болка, и од сопственото тело да ослободи еден нов живот. Значи пород. Ниту првиот ниту вториот пат не можев да разберам како мора да се чувствува идната мајка кога ќе почнат трудовите. Таа знае дека ќе бидат посилни, знае дека нема назад, знае дека треба да оди до крај и знае дека болките засекогаш ќе останат запишани во свеста. Знае светицата дека ќе се поти, дека ќе ѝ тече млеко, дека раната по породувањето ќе ја боли, јасно ѝ е дека овој тест не може да се одложи за есенскиот термин. Тоа не може. Се сеќавам на застрашувачкиот звук на мониторите кои ги регистрираат контракциите, ладното лице на сестрата која секој миг доаѓа да види колку сантиметри жената е отворена. И да, се сеќавам дека често ме погледнувале, бидејќи крвта од страв престанала да тече кон крвните садови на лицето. Целосно. Како некој да затворил некој вентил на вратот и да ја пренасочил крвта назад кон желудникот. Си го слушав гласот од време на време кој на уво ѝ шепоти дека сѐ ќе биде во ред, дека ќе имаме бебе, дека секоја болка има смисла, дека ќе бидеме среќни. Како тоа во таа страшна болка и во сѐ што ја чека ќе ѝ помогне.
Знам дека многу филмови, се обиделе да го отсликаат моментот кога тоа мало сино тело ќе излета во раце на сестрата. Новото суштество, кое излегува од вода за прв пат се обидува да дише. И прв пат гледа чудо од луѓе и неонски светилки кои му ги пробиваат малите очи. Не можам да замислам што тоа мало топло суштество прво би помислило: “Боже, дали тоа е крајната дестинација или одиме некаде на друго место? Те молам кажи ми дека е ова второто. “За среќа не знае малото злато ништо за тоа каде е родено и низ што во овој живот ќе треба да помине.
Се разбира, дека верата е нешто сосема лично и приватно, но јас ќе ви кажам една работа. Сигурен сум дека во моментите кога жената раѓа, кога сите во собата чекаат на првиот здив и плач, кога сите стравуваат дали сѐ ќе биде во ред, кога дури и мајката за момент запира да ја боли, сигурен сум дека Бог тогаш е најблиску. Тука, покрај сестрата. Тука, лежи веднаш до измачената бремена жена, покрај потеченото и крваво тело на милата и бестрашната жена која тоа бебе до крајот на светот ќе ја нарекува мајка. Јас би сакала да го видам Бог, кој со бремената жена стои на плажа до колена длабоко во водата, ја држи во дланка да не се лизне. Заедно да го дочекаат денот кога таа веќе нема да биде само жена. Денот кога таа ќе стане мајка. Драга “моја” згодна бремена жено, тебе и на твоето мало суштество што го носиш, ви посакувам здравје и среќа. За инает на самитот.
А на тато? Те молам, човече, не мисли повеќе на себе. Биди силен и никогаш не заборавај да ја цениш и љубиш мајката на твоето дете. Во ред?
Објавено January 22, 2017
Прочитано 56240
Забелешка: Преземањето на оваа содржина е дозволено само ако го наведете изворот со задолжително линкување на нашиот домен и оригиналната статија!
Доколку сакате да прочитате повеќе содржини како оваа, препорачуваме да го посетите нашиот портал www.kukuriku.com.mk, а со лајк на нашата фан страна станувате дел нашето многубројно членство facebook.com/Kukuriku.mk/.
