„Јас не сум некоја што се жали, но искуството што го имав во болницата во Сплит навистина не е нормално. Сите ние жени, кои доаѓаме да се породиме сме чувствителни, не само поради хормоните, туку и поради самото раѓање и сè ново што не чека со раѓањето на бебето. Би сакала моето искуство да ги смени работите на подобро, но некако се сомневам во тоа. Толку пати е напишано за искуствата на жените во породилиштата, дури и за оваа во Сплит, и како што и самата бев сведок, нема напредок на подобро.“
Ова ни го соопшти мајка која родила момче на Клиниката за жени и акушерство на Клиничкиот болнички центар Сплит, лани почетокот на септември. Своето искуство го напиша на социјалните мрежи, доби голема поддршка од многу жени, но многумина ја нападнаа, па затоа и го избриша објавувањето.
„Не очекував дека некои жени ќе ми пишуваат толку лоши работи, но сега немам време да навлегувам во тие силни дискусии. Како што напишав во објавата, ги молев да ми ја тргнат маската при породувањето, бидејќи не можев да дишам. Не ми дозволија да го сторам тоа. Имено, јас спортував цел живот и ми беше скршен носот. Имам девијација и тежок хроничен бронхитис што се граничи со астма, поради што користев пумпа некое време. Побарав потврда од мојот лекар за да ми ја напише дијагнозата, но сметал дека нема да ме присилат да се породам под маска. Моите тешкотии во дишењето не беа доволни за да ми дозволат да ја тргнам маската во просторијата за породување. Накратко ја изгубив свеста неколку пати, едноставно имам „дупки“ во кои не се сеќавам на ништо. Во еден момент ја извадив маската, за да дојде сестрата да ми каже дека ако продолжам да ја вадам, ќе ме остави сама и нема да дојде ниту да ме поглендне. Додаде дека ако јас не верувам во Корона, таа верува“ – ни раскажа оваа млада мајка.
Инаку, младата мајка е магистер по социјална работа која, токму затоа што ја има таа професија, не може да поверува дека некој може да се одлучи за работа во породилиште, а нема љубов кон работата.
„Не можев да одам на курс за бременост поради вирусот и не знам ништо. Прво дете ми е и ми треба помош, совет … Не сакаат да му дадат додаток на бебето затоа што, цитирам, ‘види колку млеко имаш и бараш додаток’. Момчето е гладно, плаче, не можам да му помогнам. Ниту на себе, ниту на него. На крајот, јас и мојата цимерка го делевме млекото што го добивавме за нашите бебиња да бидат сити. На крајот доби и жолтица. Плачев шест дена од немоќ. Го повикав сопругот, тој сакаше да дојде и да утепа некого. Страшно!“
Најлошото беше кога една медицинска сестра фрли јорган преку бебето затоа што ја нервирало што плаче.
„Примав антибиотик поради царскиот рез и овој пат пристигна медицинска сестра со антибиотици и додатоци во исто време. Ја замолив да почека да го нахранам бебето, да се смири, затоа што плаче неутешно, но таа одби. Креветчето го турна и го фрли јорганчето над бебето. Јас сум згрозена, станувам со последните атоми на сила и го тргам тој јорган, истовремено беспомошна, скршена и лута“ – вели нашата мајка на крајот, додавајќи дека за второто раѓање сигурно ќе оди во приватна клиника и ќе плати онолку колку што е потребно.
„Јас не барам, ниту некој од нас бара кралски третман. Сите сакаме само да се однесуваат со почит кон нас и да одговорат на нашите прашања доколку ги имаме“ – вели младата мајка.
Што се однесува до самото породување под маски, оваа епидемиолошка мерка варира од породилно до породилно одделение. Во Општата болница Задар ни велат дека носењето маска при породување е задолжително, додека во породилиштето Дубровник ни велат дека немаат таква пракса. Тие ни објаснуваат дека медицинскиот персонал е под целосна заштитна опрема за време на породувањето и дека нема потреба жената да носи маска при породување затоа што, не е лесно да се дише и притиска истовремено.
