Лекарите во Јужна Кореја први го вклучија алармот.
Сè повеќе деца со нормална интелигенција покажуваат сериозни проблеми со концентрацијата, ненадејни напади на гнев кога ќе им се одземе телефонот и празнини во меморијата при едноставни задачи.
Дијагнозата е сурова: дигитална деменција.
Во училиштата ширум светот се гледа истата слика:
детето не може да задржи внимание повеќе од неколку минути, тешко разбира текст што штотуку го прочитало — но совршено ги памети правилата на игрите, лозинките и дигиталните алгоритми.
детето не може да задржи внимание повеќе од неколку минути, тешко разбира текст што штотуку го прочитало — но совршено ги памети правилата на игрите, лозинките и дигиталните алгоритми.
Кога екранот исчезнува, се појавува нервоза, агресија или празнина.
Не затоа што децата се „разгалени“, туку затоа што мозокот се навикнува на постојани кратки налети на допамин.
Не затоа што децата се „разгалени“, туку затоа што мозокот се навикнува на постојани кратки налети на допамин.
Истражувањата покажуваат дека распонот на внимание кај луѓето паднал од околу 12 секунди на само 8 секунди.
Златна рипка се концентрира 9 секунди.
Златна рипка се концентрира 9 секунди.
Не затоа што децата се полоши од порано.
Туку затоа што растат во свет на бесконечно скролање, кратки видеа и постојан шум од стимули — свет во кој речиси нема тишина.
А без тишина, тешко се раѓа мисла.
Туку затоа што растат во свет на бесконечно скролање, кратки видеа и постојан шум од стимули — свет во кој речиси нема тишина.
А без тишина, тешко се раѓа мисла.
Најопасното е што промените доаѓаат тивко:
се губи способноста за длабоко читање, логично размислување и трпеливо учење.
се губи способноста за длабоко читање, логично размислување и трпеливо учење.
И затоа прашањето не е само што гледаат нашите деца на екранот.
Прашањето е:
што му прави екранот на нивниот мозок.
