Одлуката на Американското здружение на психијатри, Светската здравствена организација и слични организации или поединци кои тврдат дека хомосексуалноста не е болест, иако доаѓа од научници, не е базирана на науката. Ставот на овие психијатри, или психолози, е дека хомосексуалноста ќе може полесно да се вклопи во општествениот живот, ако хомосексуалноста не се третира како болест, не е научна, туку политичка. Не може да се “отстрани“ некоја болест само затоа соодветната популација да се вклучи во општествениот живот. Прво, тоа не е научен пристап, второ, тогаш право на тој пристап би имале и други психички пациенти, како што се егзибиционистите, воојерите, педофилите, некрофилите, зоофилите и други. Освен тоа, таквиот став на психијатарите е дискриминирачки кон дискретните хомосексуалци кои не ја сметаат својата состојба нормална, и со право бараат лекување. Дискретните хомосексуалци имаат многу право да бидат лекувани ако сакаат, и таа нивна желба треба да биде испочитувана. Тоа го наведува и етичкиот кодекс на психијатрите и терапевтите.
Студиите за терапија на хомосексуалноста варираат во однос на успехот од 30 до 70 проценти. Такви резултати се вообичаени и за други психички заболувања, како што се депресијата или нарушување на личноста (5). Ниту терапиите кои ја лекуваат зависноста не постигнуваат 100% резултати, туку се движат во слични вредности. Значи, можеме да заклучиме дека терапијата за хомосексуалноста ја има истата успешност како и другите терапии (6). Во својата книга д-р. Satinover јасно покажува како, хомосексуалноста иако е длабоко всадена, не е ниту вродена, ниту е непроменлива (7). За жал многу луѓе кои се борат со хомосексуалните чувства, заведени се со мислењето дека нема излез.
Одредените здруженија на милитантни хомосексуалци во Хрватска, како што е „Искорак“, ги следат веќе разработените методи за заплашување на своите истомисленици од Америка, користејќи секаква прилика да ги застрашат оние кои ја говорат вистината за хомосексуалноста. Вистината за ова заболување тие го нарекуваат “говор на омраза”, а луѓето кои отворено зборуваат за тоа ги нарекуваат “хомофоби”. За жал, многу граѓани наседнале на нивните закани и заплашувања и не се осмелуваат да изнесат свое мислење за хомосексуалноста, иако слободата на говорот им е загарантирана со Уставот на Република Хрватска. Некои, уште бетер, им поверувале на милитантите хомосексуалци дека хомосексуалноста не е болест, туку една сосема нормална појава, т.е. определба.
Вистината не е во “говорот на омраза”, таа може, на пример, да боли, но вистинскиот пријател ќе ја каже вистината и тогаш кога тоа е најтешко. Хомофобија значи страв од хомосексуалност. Дури и кога некој би се плашел од хомосексуалците, тоа не би ја намалило вредноста на аргументите против промовирањето на хомосексуалноста како начин на живеење. Ако некој има страв од оружје, дали тоа ја намалува вредноста на неговите аргументи против носење оружје !? Милитантните хомосексуалци имаат право на своите ставови, но немаат право да им наметнуваат свои ставови на дискретните хомосексуалци, а уште помалку на пошироката општествена заедница.
Иван Пољаковиќ (Ivan Poljaković)
Користена литература
(1). Suicidality and Sexual Orientation: Differences Between Men and Women in a General Population-Based Sample From The Netherlands. (2006) – Студијата е објавена во Archives of Sexual Behavior; Walder-Haugrad, L., Vaden Gratch,L., Brian Magruder (1997). Victimization and Perpetration Rates of Violence in Gay and Lesbian Relationships: Gender Issues Explored. U:Violence and Victims. Vol. 12. str. 173-184; Turrell, Susan C. (2000). A Descriptive Analysis of Same-Sex Relationship Violence for a Diverse Sample. U: Journal of Family Violence. Vol. 13, str. 281-293; Skegg K, Nada-Raja S, Dickson N, Paul C, Williams S. (2003). Sexual orientation and self-harm in men and women. U: Am J Psychiatry. 160(3):541-6; и многу други.
(2). Bieber, Irving (1987). Scientific Controversies: Case Studies in the Resolution and Closure of Disputes in Science and Technology, уредници: H. Tristam Engelhardt Jr., i Arthur Caplan. Cambridge U. Press.
(3). Bayer, Ronald (1981). Homosexuality and American Psychiatry. The Politics of Diagnosis. New Jersey: Princeton University Press.
(4). Satinover, Jeffrey (1996). Homosexuality and the Politics of Truth. Grand Rapids: Hamewith Books.
(5). Jones, S.L., & Yarhouse, M.A. (2007). Ex-gays: A longitudinal study of religious mediated change in sexual orientation… Dowers Grove, IL: InterVarsity Press.
(6). Исто; Hershberger, S. L. (2003). Guttman scalability confirms the effectiveness of reparative therapy. Archives of Sexual Behavior, 32, 440-441; Karten, E. Y., & Wade, J. C. (2010). Sexual orientation change efforts in men: A client perspective. The Journal of Men’s Studies, 18, 84-102; Spitzer, R. L. (2003). Can some gay men and lesbians change their sexual orientation? 200 participants reporting a change from homosexual to heterosexual orientation. Archives of Sexual Behavior, 32, 5, Октомври, стр. 403-417.
(7). Види под 4. Исто така: Jones, S.L., & Yarhouse, M.A. (2007). Ex-gays: A longitudinal study of religious mediated change in sexual orientation. Dowers Grove, IL: InterVarsity Press; Spitzer, R. L. (2003) види под 6.
