Ајнштајн бил во право | Вселенскиот ѕвер конечно разоткриен

244

Црната дупка толку го витка својот простор што успеале да забележат и што стои зад ова вселенско чудовиште.

Црната дупка, по дефиниција, голта сѐ што и се приближува, дури и фотони, па по правило не требало да се се гледа ништо зад неа, но нејзината гравитација е толку голема што ги витка просторот и времето. Затоа, како што е предвидено со теоријата на релативноста, може да се види и задниот дел од неговиот дискретен диск.

Според Sciencealert, за првпат во историјата, астрономите директно ја откриле оваа рефлектирана светлина, во форма на ехо на Х-зраци од супермасивната црна дупка, оддалечена 800 милиони светлосни години, во галаксија наречена I Zwicky 1 (I Zw 1). Ова конечно го потврдува претскажувањето на Ајнштајн и фрла нова светлина врз најмрачните објекти во универзумот.

„Секоја светлина што влегува во таа црна дупка не излегува, затоа не требало ништо да се види зад црната дупка“, рече астрофизичарот Dan Wilkins од Универзитетот Стенфорд. „Причината што можеме да го видиме одразот на Х-зраците е затоа што таа црна дупка го искривува просторот, ја витка светлината и ги извртува магнетните полиња околу неа.

Просторот околу црната дупка има неколку компоненти. Постои хоризонт на настани – познатата „точка без враќање“, на која дури и брзината на светлината не е доволна за да се постигне брзината на бегство. Активната црна дупка како I Zw 1*, исто така, има диск за зголемување. Тоа е огромен зарамнет диск од прашина и гас што се вртат во некој предмет, како водата што циркулира во одводот.

Циркулирачкиот материјал се загрева неверојатно

Овој диск станува неверојатно жежок поради ефектите од триењето и магнетното поле – толку жешко што електроните се одземаат од атомите, формирајќи магнетизирана плазма. Оваа област свети со жешки електрони за кои се смета дека се водени од магнетното поле на црната дупка.

Магнетното поле се извртува толку многу што се крши и повторно се поврзува – процес што предизвикува моќни ерупции на Сонцето. Во црната дупка, короната дејствува како синхротрон и ги забрзува електроните до толку високи енергии што светат во брановитите должини на Х-зраците.

„Ова магнетно поле што се врзува, а потоа се распрснува во близина на црната дупка, загрева сѐ околу себе и ги произведува оние електрони со висока енергија што потоа произведуваат Х-зраци“, објасни Wilkins.

Некои од фотоните го зрачат акрекционениот диск и се обработуваат повторно со процеси како што се фотоелектрична апсорпција и флуоресценција, а потоа повторно емитирани од она што се нарекува реверберационо ехо, или рефлексија на Х-зраци. Оваа емисија на рефлексија може да се искористи за мапирање на регионот најблиску до хоризонтот на настаните од црната дупка.

Х-зраци каде што не треба да бидат

Затоа, кога ја проучувале дистрибуцијата на таложење, во податоците ги виделе очекуваните Х-зраци, но тогаш пронашле нешто што не го очекувале – последователни блесоци на Х-зраци во вториот дел од спектарот.

Тоа, вели Wilkins, е во согласност со рефлексиите што доаѓаат зад црната дупка, а нивните траги беа закривени околу масивниот објект поради неговото неверојатно силно гравитационо поле и зголемената светлина.

„Неколку години градев теоретски предвидувања за тоа како ни се појавуваат овие одеци“, објасни Wilkins. „Веќе ги имав видено во теоријата што ја развивав, па можев да откријам врската кога ги видов при набудувања со телескоп“.

Задоволство е, уште еднаш, да потврдам уште едно клучно предвидување на општата теорија на релативноста, но откритието е возбудливо и од неколку други причини.

Како прво, навистина е одлично да научите нешто ново за црните дупки. Ова се лукави космички ѕверови – бидејќи се невидливи и со таков екстремен простор околу нив – дека студиите за набудување се доста предизвикувачки.

Исто така, е мерка за тоа колку далеку сме стасале, што можеме да направиме такви набудувања, и со помош на нашите инструменти и со нашите аналитички техники. Научниците велат дека науката за црната дупка ќе се подобри, бидејќи новата генерација телескопи ќе ги отворат очите на небото.

„Сликата што во моментов почнуваме да ја добиваме од податоците ќе стане многу појасна со овие нови опсерватории“, рече Wilkins.